My blog counter

Free Counter

Κι όμως σχεδόν σε ξέχασα…

Και ξαφνικά ήλθες στο μυαλό μου. Αναπάντεχα. Χωρίς καμιά αιτία. Η μάλλον όχι. ΄Ηλθες στο μυαλό μου καθώς από ένα λάθος «κλίκ» άνοιξα τις φωτογραφίες σου. ΄Αρχισα να τις βλέπω μια μια.
Τρόμαξα. Σε είχα σχεδόν ξεχάσει. Τόσο γρήγορα… Τόσο γρήγορα αγαπημένη μου.
΄Ετσι απρόσμενα ήλθες στο μυαλό μου και μου θύμισες πόσα περάσαμε μαζί.
Με πήγες πίσω στην πρώτη μας νύχτα. Στο πρώτο μας πρωί. Στην πρώτη μας μέρα…
Στις ατέλειωτες ώρες του παιχνιδιού μας. Στα νιαουρίσματάκια σου. Στα γρατσουνίσματά σου.
Είδα ξανά τα πράσινα ματάκια σου. Τα μαλάκια σου τα μεταξένια.

΄Ηρθες στο μυαλό μου και με ταξίδεψες….

Ηρθες στο μυαλό μου και με γέμισες θλίψη. Γιατί σ΄ έχασα. Γιατί έφυγες τόσο νωρίς. Γιατί δεν είσαι πια εδώ.
Ηρθες στο μυαλό μου και μέ γέμισες τύψεις. Γιατί σχεδόν σε ξέχασα. Ποιός ? Εγώ που τη μέρα του χωρισμού μας έκλαιγα σα μωρό παιδί. Εγώ που σ΄ έβαζα πάνω από κάθε άλλη αγάπη. Εγώ που φύλαγα για σένα τα πιο τρυφερά μου χάδια. Τα πιο γλυκά μου φιλιά…

Ηλθες στο μυαλό μου γλυκειά μου ΖΙΖΕΛ και μούκανες παρέα…

Ενα σχόλιο στο post “Ειρήνη υμίν” του doncat

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας ότι οι μεγαλοστομίες και τα ευχολόγια για ειρήνη στον κόσμο (γενικά) είναι λόγια χωρίς πραγματική ουσία. Η ειρήνη χτίζεται στη πράξη λιθαράκι λιθαράκι… από ηγέτες που ξέρουν τι θέλουν και τι πρέπει να κάνουν για να το κατορθώσουν. Από ηγέτες πραγματιστές… Από ηγέτες φωτισμένους. Από λαούς που είναι σε θέση να καταλάβουν τη διαφορά του επιθυμητού από το εφικτό.
Δύσκολα πράγματα. Ακατόρθωτα ίσως.

Τον κόσμο δεν τον διαφεντεύει πλέον η λογική. Κανένας πολιτισμός δεν στάθηκε δυστυχώς ικανός να ακυρώσει το νόμο της ζούγκλας σε ότι αφορά το «δίκαιο του ισχυρότερου». Οι λίγοι δυνατοί (δυστυχώς ανεγκέφαλοι) θεωρούν τον πλανήτη κτήμα τους. Αυτοί ορίζουν δυστυχώς τη τύχη του (του πλανήτη) αυτοί τον μολύνουν «λόγω και έργω» αυτοί δημιουργούν τις διαμάχες, τις διεκδικήσεις, τους πολέμους… Νομίζουν π ως έτσι γίνονται πιο ισχυροί. Θέλουντον παγκόσμιο πλούτο όλον δικό τους. Δεν βλέπουν οι μωροί ότι πληρώνουν και αυτοί το τίμημα των πράξεων τους. Δεν βλέπουν τα γεμάτα φέρετρα που γυρίζουν τυλιγμένα σε σημαίες. Δεν αντιλαμβάνονται ότι « το εμπόριο έχει αξία όταν υπάρχουν αγοραστές…»

Μολύνουν τον πλανήτη θεωρώντας ότι έχουν αυτό το δικαίωμα. Με τις βόμβες τους και τις ρυπογόνες βιομηχανίες τους παραγωγής αχρήστων. Μολύνουν με τις μεταλλαγμένες τροφές. Μολύνουν με τη πολιτική τους και την ηλίθια σκέψη τους. Με την προπαγάνδα των πουλημένων μέσων μαζικής ενημέρωσης που ποδηγετούν συνειδήσεις και διαμορφώνουν συμπεριφορές. Με την επιστημονική μεθόδευση της αγραμματοσύνης των νέων γενεών. Με τα ανιστόρητα ιστορικά σχολικά εγχειρίδια που ηθελημένα ή μη καταξιώνουν τις πολιτικές Κίσινγκερ… Μολύνουν, βρωμίζουν γενικώς, ακόμα και όταν υπογράφουν διακηρύξεις για παγκόσμια ειρήνη. Μολύνουν γιατί δεν σέβονται αυτά που υπογράφουν….

Με τιμή

MrE.

Ενα

Τα μάτια κλειστά να βλέπουν εικόνες θαμπές
τα κορμιά υγρά από τον ίδρο της αγάπης
τα χέρια δεμένα γύρω απ΄ το λαιμό
το λαιμό σου

Η ανάσα βαριά στα σμιγμένα μας χείλη
οι γλώσσες φλογισμένες στο ακούμπημά τους
συνεπαρμένο το είναι απ΄ τη στιγμή
τη στιγμή μας

Το δικό μου κορμί στο δικό σου βαθιά
ρυάκια ηδονής στη στιγμή της κορύφωσης
ριγούν οι αισθήσεις στο πέρασμα τους
γίναμε ένα

Ο χρόνος σταμάτησε για να γίνει η στιγμή αιώνας
μείναμε έτσι, ο ένας μέσα στον άλλο
με χείλη σμιγμένα και ανάσα να βγάζει φωτιές
είμαστε ένα.

Νύχτα σα φεύγει…

Νύχτα σαν φεύγει το μυαλό
χρόνια γυρίζει πίσω
δρόμους βαδίζει μακρινούς
παλιά περπατημένους…

Νύχτα σαν φεύγει το μυαλό
πόρτες κλειστές ανοίγει
φέρνει στο νου σου θύμισες
φέρνει αναμνήσεις νιότης

Νύχτα σαν φεύγει το μυαλό
φέρνει αγάπες και καημούς
φέρνει χαρές φέρνει χορούς
φέρνει και λύπες και λυγμούς

Νύχτα σαν φεύγει το μυαλό
άστο να τρέχει στα παλιά
άστο να φέρνει ανάμνησες
μα μη το παίρνεις σοβαρά

Σε βλέπω…

Σε βλέπω.
Καθισμένη στην άκρη του βράχου
που τον χτυπούν τα κύματα,
Ν΄αγναντεύεις πέρα μακρυά το σκοτάδι.
Μόνη!

Σε βλέπω.
Ν΄ακούς τη μουσική του αιμάτου μου
καθώς περνά στα μονοπάτια του κορμιού
κάνοντας κύκλους…
Μόνη!

Σε βλέπω.
Αραγμένη στη σκέψη
να καρτεράς την άβυσο
κραυγάζοντας χωρίς φωνή
Μόνη!

Σε βλέπω.
Σε νοιώθω στα σκοτεινά δρομάκια του μυαλού
που πίσω πάνε, κοιτάζοντας μπροστά
με άδειο βλέμμα
Μόνη !

Σε βλέπω
Στρογγυλοκαθισμένη
καταμεσίς στο τίποτα
ν΄αναζητάς το λυκαυγές
Μόνη !

Σε βλέπω μοναξιά….

WHO ARE YOU ?

Μάθε περισσότερα για τον εαυτό σου
μέσα από ένα πολύ εξυπνο τεστ κανοντας
κλικ εδω

Ένα σχόλιο στο post «η δημοκρατία πεθαίνει στα πανεπιστήμια»

Φίλε μου με εξέπληξε το post-άκι σου…
Ότι είχα αρχίσει να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν σκεπτόμενοι φοιτητές και να που ξεπετάχτηκες εσύ να μου αποδείξεις το αντίθετο. Δυστυχώς σήμερα πολλά πράγματα έχουν χάσει τη πραγματική τους σημασία. Βιώνουμε το απόλυτο παράλογο σε καθημερινή βάση. Οι μειοψηφίες μας επιβάλλονται ως πλειοψηφίες . Οι νόμοι άγραφα χαρτιά. Κυρίαρχος στο παιχνίδι τα μέσα ενημέρωσης.

Προπαγάνδα σε όλα τα επίπεδα.

Γκαιμπελική.!

Χωρίς κανένα ενδοιασμό, χωρίς καμιά τσίπα. Για τα πανεπιστήμια, για την καθημερινότητα για τη ζωή… Η αλητεία ονομάσθηκε μορφή πάλης και απόχτησε οπαδούς. Μπήκε κι άραξε στα πανεπιστήμια και με περισσό θράσος πέταξε έξω τη μάθηση την έρευνα τη γνώση… Πώς είναι δυνατό ? Πώς ανεχόμαστε το 10% της κοινωνίας να γίνεται άρχουσα τάξη και να καθορίζει τους κανόνες ? Το αντιλαμβάνεται κανείς? Σώφρων εννοώ? νομίζω κανείς.!
Και οι καθηγητές ? Ποιο άρθρο 16 ? Ποιος νόμος πλαίσιο ? Όλα καλά αρκεί να μη κρίνονται, να κάνουν δηλαδή ότι θέλουν και να μη δίνουν λόγο σε κανένα, Απόλυτος σκοταδισμός.. Τέλεια παρακμή.Κοινωνία στο παρά πέντε. Αλλά ευτυχώς φίλε μου «Ότι είχα αρχίσει να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν σκεπτόμενοι φοιτητές και να που ξεπετάχτηκες εσύ να μου αποδείξεις το αντίθετο.» Η Δημοκρατία αντέχει, ταλανίζεται, κτυπιέται, ταλαιπωρείται αλλά αντέχει αρκεί ν΄αντιστεκόμαστε….

Ο Στρατοκόπος

Η ανάσα βαριά του στρατοκόπου καθώς ανεβαίνει την ανηφόρα.
Της ΖΩΗΣ !
Τα βήματα του αργά.. Αποκαμωμένος από τον καθημερινό μόχθο.
Ανήμπορος.
Το σάλιο στεγνό στο στόμα του. Ο ίδρος του χαμένος κι αυτός καθώς αναμιγμένος με τη σκόνη του καθημερινού μόχθου έγινε μικρές μαύρες κηλίδες στο πρόσωπό του…
Πώς να δροσιστεί ?
Το χαμόγελο σβησμένο στα βάθη του χρόνου.
Ξεχασμένο σχεδόν.
Γυρίζει πίσω και βλέπει το πλήθος που ακολουθεί. Προσπαθεί να βρει κάποιον να χαμογελά.
Τίποτα.!
Κανείς!
Τεντώνει τ’ αυτιά του ν΄ ακούσει τραγούδι,
Και πάλι Τίποτα.!
Μονάχα αχός και μουρμούρα.
Ισως και κλάμα…
Αναρωτιέται γιατί έγινε έτσι η ζωή ? Τι ζητάνε αλήθεια οι άνθρωποι ?
Ποιοι άνθρωποι ? Υπάρχουν άραγε ?

Τον πιάνει μια νοσταλγία. Πάει χρόνια πίσω.
Γίνεται παιδί.
Γίνεται έφηβος… παίρνει κουράγιο και δύναμη.
Και να ! Ξαφνικά χαμογελά..
Ναι χαμογελά !
Χωρίς σχεδόν να το καταλάβει χαμογελά σιγομουρμουρίζοντας ένα σκοπό που χρόνια ήταν ακουμπημένος στ΄αζήτητα…
Σκέφτεται πως του είναι ίσως αρκετό που μπορεί και περπατά.
Που μπορεί κι ανεβαίνει την ανηφόρα..
Σκέφτεται πως μπορεί να μην έφτασε στην κορυφή αλλά την έχει πλησιάσει.
Λίγο ακόμα και μπορεί να τα καταφέρει…

Κι αν δεν τα καταφέρει? Τί έγινε ? Λίγος δρόμο περπάτησε μέχρι εδώ ?
Κι όλο αυτό το πλήθος που ακολουθεί κατάφερε τίποτα περισσότερο?
Τότε γιατί δεν χαμογελά ?
Γιατί δεν τραγουδά ?
Ρίχνει μια πιο προσεχτική ματιά.Στο τέλος του πλήθους ένα άλλο πλήθος ακολουθεί…
Είναι οι νέοι και οι έφηβοι του σήμερα.Είναι αυτοί που αμφισβητούν, που ψάχνουν που κάνουν όνειρα.
Είναι το μέλλον!
Η ίδια η ζωή!Η ζωή που τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει.
Είναι η δύναμη που κάποτε θα ανέβει όλη την ανηφόρα χωρίς να στεγνώσει το σάλιο της.Χωρίς να ξεραθεί ο ιδρώτας της…
Είναι η δύναμη που θα κατακτήσει την κορυφή…
Είναι η ΕΛΠΙΔΑ !

Μη πεις

Μη πεις ποτέ δεν μπορώ
Πες θα προσπαθήσω…

Μη πεις ποτέ είναι αδύνατο
Πες μπορεί και να γίνεται…

Μη πεις ποτέ δεν θα τύχει σε μένα
Πες μπορεί να ήμουν εγώ στη θέση του…

Μην πεις ποτέ δεν υπάρχουν φίλοι
Πες έχω τους φίλους μου…

Μην πεις ποτέ δεν υπάρχει αγάπη
Πες αγαπώ
ναι αγαπώ το φως, τον ήλιο, τα σύννεφα…
αγαπώ τη βροχή, το χιόνι, τον άνεμο…
αγαπώ το βουνό
αγαπώ τη θάλασσα
αγαπώ τα ζώα
αγαπώ τους ανθρώπους
αγαπώ εσένα…..