Καθώς ανεβαίνεις την πεζοδρομημένη Αποστόλου Παύλου προς Φιλοπάππου,αριστερά μέσα στον περίβολο της Ακρόπολης, βλέπεις το μνημείο της φωτογραφίας.
«Ρωμαϊκή κατοικία»αναγράφεται σε μαρμάρινη πινακίδα και το ψηφιακό προφανώς ήταν το δάπεδο.
Στη φωτογραφία φαίνεται καθαρά ότι λόγω της ελλιπούς συντήρησης, πολύ φοβάμαι, σύντομα θα εξαφανιστεί και αντί για ψηφιδωτό ρωμαικής θα μείνει …μια λακούβα με άμμο (ίδια με αυτές που αφήνει η ΔΕΗ στους δρόμους ένα μήνα μετά την περάτωση των έργων της)
Εκλεψα από σένα την πρώτη, εξαιρετική, φωτο και πρόσθεσα τον ήχο….
[Audio=http://www.fileden.com/files/2007/5/22/1102709/The%20Wild%20Party%20-%20A%20Wild%2C%20Wild%20Party.mp3]
Εγώ ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είμαι απ’ τους μέλανες δρυμούς.
Η μάνα μου στις πολιτείες μ’ έφερε
Οταν ήμουν ακόμα στην κοιλιά της. Μα των δρυμών η παγωνιά
Θα μείνει εντός μου ως να πεθάνω. …
….
…Σημασία δεν έχει να είσαι ο πιο ισχυρός αλλά ο επιζών. Δεν μπορώ να σας νικήσω. Μπορώ μόνο να σας ποδοπατήσω στο χώμα….
Βάδισες το Γολγοθά σου υπερήφανη. Δέχτηκες την αμέτρητη αδικία της μοίρας και των ανθρώπων απέναντι σου και τα αντιμετώπισες παλικαρίσια. Αν και γνώριζες που σε οδήγησαν οι πράξεις και οι παραλήψεις εκείνων που θάπρεπε να μη σου είχαν στερήσει τις χαρές της ζωής, βρήκες τη δύναμη να ξεχωρίσειςανάμεσα τους και κάποιους που άξιζαν τους επαίνους σου.Αυτό δείχνει το μεγαλείο σου. Καίτοι σακατεμένη από την ανθρώπινη απληστία έφυγες «όρθια» αφήνοντας με τη κραυγή του πόνου σου παρακαταθήκη για περισσότερη ανθρωπιά στον πόνο που μας περιβάλει όλους…. «κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατο»… και για γιατρούς και για επιστήμονες και για αγράμματους. Για όλους ανεξαιρέτως.
Στο καλό Αμαλία. Ο Παράδεισος σε περιμένει…
Και ξαφνικά λες και αυτό είναι το γεγονός του αιώνα. Κινητοποίηση άνευ προηγουμένου. Όλη ο πόλη στο πόδι. Γιατί? Για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Όχι όχι καμιά σχέση με αθλητικό γεγονός. Απλά δυο εταιρίες, μεγάλης μάλιστα κερδοφορίαςθέτουν το παραγόμενο, από αυτές, προϊόν σε σύγκριση. Το καλύτερο (?) κερδίζει. Τα λεφτά πολλά. Στοιχήματα σε όλο τον πλανήτη. Για το σκορ, το σκορ του ημιχρόνου, το χρόνο σκοραρίσματος κλπ. Τζίρος δισεκατομμυρίων. Για το τίποτα.Ποια αξία προάγει ένα τέτοιο γεγονός?Την ευγενή άμιλλα? Τον ευπρεπή ανταγωνισμό ? Τα ολυμπιακά ιδεώδη ίσως ? ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά. Όλα για το χρήμα και μόνο γιαυτό.
Η πόλη πλημμύρισε από μεθυσμένους εγγλέζους. Ντυμένους στα κόκκινα με καπελάκια και κασκόλ που γράφουν LIVERPOOL να στοιβάζονται στις πλατείες εν αναμονή της έλευσης τους στο ΟΑΚΑ. Να μεθάνε και να φωνασκούν. Σε άλλα σημεία οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας. Της MILAN. Πιο ήσυχοι αυτοί. Μακρυά πάντως οι μεν από τους δε για κάθε ενδεχόμενο. Φαίνεται ότι στις μέρες μας ο «αθλητισμός» παράγει μίσος (sic) και γιαυτό τους χωρίσαμε. Αλλού οι μεν αλλού οι δε. Μη γίνει και καμιά στραβή και τότε τι κάνουμε ? Ποιος θα τους χωρίσει? Το κράτος σήμερα στο πόδι. Δίνει εξετάσεις. Στη διατήρηση της έννομης τάξης. Τόση αστυνομία ούτε και ΄γώ θυμάμαι πότε είχα ξαναδεί. Σε όλους τους σταθμούς του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, στο κέντρο της πόλης στις αφετηρίες των λεωφορείων. Παντού αστυνομικοί. Σε ομάδες. Τρεις – τρεις ή και περισσότεροι. Αστυνομικοί όλων των κατηγοριών. Σπουδαστές, δόκιμοι, πρωτοετείς δευτεροετείς αστυνομικών σχολών κοκ. Άπειροι μάλλον. Εντεταλμένοι όμως να μας φυλάξουν σήμερα καλύτερα από ποτέ άλλοτε. Από τι όμως ? Από ένα «αθλητικό» γεγονός που αντιμετωπίζεται σαν γεγονός πολεμικό ! Γιατί ?
Ευχαριστώ
Νάμαστε λέει σ΄ ένα πλοίο να ταξιδεύουμε στο Αιγαίο… Να μυρίζουμε την αλμύρα της θάλασσας και ν΄αγναντεύουμε το πέλαγος. Να σταματάμε στ΄απάνεμα λιμάνια των νησιών μας. Να περπατάμε στις ακρογιαλιές τους και ν΄ αφουγγραζόμαστε τα «σπλάτς» των κυμμάτων σαν ερωτοτροπούν με την ακτή…
Τα βράδυα να χανόμαστε στα καλντερίμια και τα στενά δρομάκια πιασμένοι χέρι χέρι. Τα πρωινά αγκαλιασμένοι να χαζεύουμε τους προφρυρούς και τούς χρυσούς καμβάδες του ήλιου που ανατέλει…
Σήμερα εδώ αύριο εκεί. Μύκονο, Σαντορίνη και Νιο, Κάλυμνο, Κώ, Ρόδο και Καστελλόριζο και Κάρπαθο και Σύμη…. Αχ Αιγαίο! Αιγαίο μας !
Σκεφτείτε μια κοινωνία χωρίς βλάκες. Μια κοινωνία μόνο με έξυπνους. Δυστυχία! Δεν θα υπήρχαν διαφημίσεις. Η τηλεόραση δεν θα είχε talkshows. Οι τηλεοπτικοί «τιμητές» θα ήταν είδος ανύπαρκτο. Οι ειδήσεις δεν θα είχαν μουσική υπόκρουση εφέ και σκηνοθεσία. Θα παρουσίαζαν απλά τα γεγονότα. Έτσι όπως συνέβησαν. Είτε τα κατέγραψε ο φακός είτε όχι. Χωρίς σάλτσα σχόλια και πολιτικές προεκτάσεις. Ένα τροχαίο ατύχημα είναι απλά ένα τροχαίο ατύχημα. Η ζωή θα κυλούσε σε διαστάσεις ρεαλισμού. Οι εφημερίδες δεν θα σπαταλούσαν τόσο χαρτί για το τίποτα. Την Κυριακή θα πήγαινες στο περίπτερο και θα αγόραζες το cd σου χωρίς να είσαι υποχρεωμένος να κουβαλάς μαζί σου και ένα τόνο χαρτί. Λιγότερο χαρτί λιγότερα σκουπίδια. Κυριολεκτικά και μη. Αν δεν υπήρχαν βλάκες δεν θα υπήρχαν «αστέρες». Πολιτικοί, δημοσιογραφικοί, καλλιτεχνικοί. Το σύστημα που τους φτιάχνει δεν θα είχε κοινό να τους πουλήσει. Προϊόν χωρίς αγορά είναι άχρηστο προϊόν. Άχρηστο προϊόν, περιττό προϊόν.
Ευτυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ευτυχώς υπάρχουμε. Εμείς. Οι βλάκες! Οι χρήσιμοι! Εμείς που αποτελούμε τη μεγάλη αγορά. Που καταναλώνουμε αφειδώς υλικά και μη υλικά. Που διαβάζουμε εφημερίδες και στενεύουμε ακόμα περισσότερο τους ορίζοντες της σκέψης μας. Που γινόμαστε πιο μεγάλοι βλάκες και γιαυτό πιο χρήσιμοι στο σύστημα. Χάρη σε ‘μας απολαμβάνετε τα στρογγυλά τραπέζια της τηλεόρασης. Με τους «σοβαρούς» που έχουν γνώμη επί παντός επιστητού και που ανταλλάσσουν βαθυστόχαστες απόψεις. Που αναλύουν αλλά που δεν μπορούν να συνθέσουν. Που δηλώνουν μεγάλοι «δημοσιογράφοι», γιατροί, πρυτάνεις, καθηγητές και λογής κουλτουριάρηδες. Που λυμαίνονται το χρήμα. Που χάρη σε μας τους βλάκες περνιόνται για οντότητες ξεχωριστές. Που αν και καλοπληρωμένοι εμπαίζουν τους φτωχούς δηλώνοντας πως δήθεν τους νοιάζονται. Που χτυπιόνται δήθεν για κοινωνική δικαιοσύνη και ισοπολιτεία. Που παριστάνουν ότι νοιάζονται για τους ταλαίπωρους που στοιβάζονται στις ουρές του ΙΚΑ και τα ράντζα των δημόσιων νοσοκομείων. Αυτοί που, όταν χρειαστεί,νοσηλεύονται στις σουίτες των ιδιωτικών κλινικών. Αυτοί που υπάρχουν επειδή υπάρχουμε εμείς. Οι βλάκες! Που χωρίς εμάς θα ήταν μεγάλα μηδενικά.
Το σκέφτεστε αλήθεια ?Θα μπορούσατε να ζήσετε σε μια τέτοια κοινωνία?Χωρίς βλάκες? Νομίζετε πως μπορείτε να αγοράσετε Κυριακάτικη εφημερίδα με μόνο τέσσερα φύλλα. Χωρίς cd και άλλα μπιχλιμπίδια ? Πως μπορείτε να κλείσετε την τηλεόρασή σας όταν αρχίζουν οι «σοβαρές» εκπομπές? Πως μπορείτε να αναλύσετε την επικαιρότητα με την αρωγή του δικού σας και μόνο μυαλού? Χωρίς να λογαριάζετε τα σοφιστικέ σχόλια των «ειδικών» ?
Μπορείτε να αναμίξετε όλα τα «χρώματα» και να βάψετε τον «τοίχο» σας με ότι βγει? χωρίς …πινέζες ?ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ! Είναι σίγουρο ότι δεν μπορείτε! Να λοιπόν γιατί οι βλάκες είναι χρήσιμοι… Χωρίς βλάκες δεν θα υπήρχαν έξυπνοι.
Τώρα εγώ γιατί αν και «έξυπνος» νοιώθω πως είμαι βλάκας ?Μήπως συμβαίνει και σε άλλους ? Σε ποια κατηγορία αλήθεια κατατάσσει ο καθένας μας τον εαυτό του ?
Και όμως συνέβη. Μέρα μεσημέρι σχεδόν. Με ορατότητα 100%. Με άπνοια. Με θάλασσα «λάδι». Ναι συνέβη! Το κρουαζιερόπλοιο Sea Diamond με 1500 άτομα επιβάτες και πλήρωμα προσέκρουσε στα ύφαλα λίγο έξω από το λιμάνι της Σαντορίνης και άρχισε να «μπάζει» νερά. Λάθος του καπετάνιου? Πρόβλημα στο τιμόνι του πλοίου? στις μηχανές? Κακιά στιγμή? Θα το δείξει η έρευνα.
Θύματα δύο. Αγνοούμενοι ένας πατέρας και η κόρη του. Πιθανότατα εγκλωβίστηκαν στην καμπίνα τους με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν το πλοίο στο βυθό. Όλοι οι άλλοι επιβάτες, με υποδειγματική ψυχραιμία, υπό τις οδηγίες του πληρώματος, όπως φάνηκε από τις αρχικές μαρτυρίες των επιβατών εγκατέλειψαν το πλοίο σώοι και αβλαβείς και αποβιβάστηκαν στη Σαντορίνη.
Ο κρατικός μηχανισμός, κατά κοινή ομολογία, λειτούργησε άψογα. Στα πρώτα δελτία ειδήσεων των καναλιών τα συγχαρητήρια έδιναν και έπαιρναν. Μπράβο στο Λιμενικό στο ΥΕΝ στους λεμβούχους της Σαντορίνης…Μπράβο τους που κατάφεραν να βγάλουν τους 1500 επιβάτες στη στεριά χωρίς να στάξει μύτη.
Μπράβο τους!
Και ξαφνικά λες και τους έπιασε παράκρουση. Κάτι άλλαξε. Πήραν γραμμή? Από ποιόν? Όλα πλέον παρουσιάζονται στραβά. Περιγράφονται από τα κανάλια σκηνές τραγικές που καμιά όμως εικόνα δεν επιβεβαιώνει. Ποιος έδωσε την εντολή να συμβεί αυτό. Ποιος το άλλο κοκ. Οι «εθνικοί δικαστές» οι έχοντες γνώμη επί παντός επιστητού, κάθε βράδυ στις 20.00 ξεκινούν το βρωμερό τους παιχνίδι. Δείτε τους στα παράθυρα. Παρατηρήστε τους προσεκτικά . Σκεφτείτε ποιοι είναι. Σκεφτείτε με τα έγκυρα ρεπορτάζ τους πόσες και πόσες υπολήψεις έχουν σπιλώσει. Είναι πάντα αυτοί οι ίδιοι. Οι καλοπληρωμένοι αγράμματοι…. Είναι αυτοί με τα γιοτ τις βίλες και τα πολυτελή τζιπ. Αυτοί με τα χαβιάρια και τα φουα γκρα.. Αυτοί που χάρη στα μηχανάκια μέτρησης της τηλεθέασης κατάφεραν να γίνουν μεγάλοι και τρανοί.
Κάθε βράδυ ώρα 20.00 ακριβώς το παιχνίδι της προπαγάνδας αρχίσει «εν χορώ». Σήμερα έχουμε το Sea Diamond. Χθές είχαμε τον μακαρίτη τον Βαρθολομαίο. Προχθές το άμοιρο παιδάκι από τη Βέροια. Αύριο ποιος ξέρει τι. Σκέφτηκε κανένας από αυτούς τη γυναίκα και τα παιδιά του Βαρθολομαίου? Την τραγική μάνα από τη Βέροια? Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Η ψυχή των καναλιών είναι η τηλεθέαση. Και το παιχνίδι αυτό το ξέρουν καλά.
Ώρα 20.00 λοιπόν αρχίζει το σόου. Οι κανονισμοί λένε αυτό. Το ναυτικό δίκαιο λέει το άλλο. Έχει ευθύνες ο Υπουργός. Αλλά και ο Πρωθυπουργός. Βόρβορος! Εμετός να τους ακούς και να τους βλέπεις καθώς σκυλιάζουν να σε πείσουν ότι σ΄ αυτόν τον τόπο τίποτα δεν λειτουργεί σωστά. Και κατά ώρα 23.00 αρχίζουν οι εκπομπές των «αρχιδικαστών» Και τι δεν σκαρφίζονται για να μας πείσουν. Φέρνουν «εμπειρογνώμονες», «ειδικούς αναλυτές» επιβάτισσες που είναι άγνωστο αν γράφουν ορθογραφημένα το όνομα τους που ισχυρίζονται όμως πως είδαν και άκουσανπράγματα και θάματα. Αρχίζουν το παραμύθι τους. Μόλις κάποιος ξεφύγει από τη γραμμή για να μη γίνει «ζούγκλα» ο «δημοσιογράφος» τον επαναφέρει στην τάξη. Η κουβέντα πρέπει να καταδείχνει την Κυβέρνηση ως υπεύθυνη για ότι συνέβη. Ποιος καπετάνιος και τρίχες ? Ο Καραμανλής φταίει και η κυβέρνησή του! Γιατί? Γιατί κατάφεραν να οργώνεται το Αιγαίο από κρουαζιερόπλοια και να σφύζουν τα νησιά μας από τουρίστες… Αυτό δεν πρέπει να τους το συγχωρήσουμε. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από τουριστικό συνάλλαγμα….
Και η Προπαγάνδα συνεχίζεται και ποιος ξέρει πόσο θα συνεχιστεί ακόμη. Τι και αν έτσι βλάπτεται ο τουρισμός μας? Τι κι αν έτσι κινδυνεύουν να μείνουν οι θάλασσες μας χωρίς πλοία και τα νησιά μας χωρίς τουρίστες ? Ποιος γνοιάζεται για τέτοια πεζά πράγματα ? Το δικό τους το πορτοφόλι έτσι κι αλλιώς είναι φορτωμένο
Γυρίσαμε κατά τις εννιά το βράδυ. Δεκατρείς ώρες δηλαδή στο δρόμο. Η εκδρομή ξεκίνησε με δύο πούλμαν ασφυκτικά γεμάτα. Σημείο αναχώρησης το Πολιτιστικό Κέντρο. Ώρα αναχώρησης 08.00. Προορισμός το φράγμα Μόρνου. Καιρός ιδανικός για εκδρομή σε ορεινούς προορισμούς. Συννεφιά με σποραδικό ψιλοβρόχι. Τόσο που να μην ενοχλεί. Τόσο που να ρουφιέται από τη γη κάνοντάς την να αναδίδει αυτή τη ξεχωριστή μυρουδιά του βρεγμένου χώματος. Του παρθένου χώματος. Αυτού του χώματος που ο πολιτισμός δεν τον μόλυνε ακόμα με τους ρύπους του. Του χώματος που τη φιλοξενία του τη χαρίζει μόνο στους κέδρους τα πουρνάρια και τα αγριολούλουδα. Άγονος τόπος. Πετρώδης. Ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ασελγήσει πάνω του. Μόνη παραφωνία ο δρόμος. Ο αμαξιτός. Αυτός που σαν μια μαχαιριά χωρίζει το τοπίο στα δυο. Από μαχαίρι όχι καλά ακονισμένο, που χρειάστηκε αμέτρητες φορές να το στρίψεις για να φτάσεις σε αποτέλεσμα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 08.30 στην εθνική Αθηνών- Λαμίας Η μουσική χαμηλή καθώς ο συνοδός μας καλωσορίζει και μας εξηγεί το δρομολόγιο. Ποιο δρομολόγιο θα ακολουθήσουμε πού θα σταματήσουμε για καφέ πού για φαγητό κτλ.. Στο Κάστρο αφήνουμε την εθνική και στρίβοντας αριστερά διασχίζουμε την Κωπαίδα αφήνοντας δεξιά μας τον Ορχομενό. Ο συνοδός βρίσκει την ευκαιρία να μας πει δύο κουβέντες για την ιστορία της περιοχής και να μας πληροφορήσεις ότι λίγο πριν τη Λιβαδειά θα σταματήσουμε για … καφέ και ξεμούδιασμα. Η λαχταριστή στην όψη αλλά απαίσια στα λοιπά βιομηχανική σπανακόπιτα βάραινε τα στομάχια μας καθώς ο δρόμος μετά το «καφέ» γίνονταν όλο και πιο ανηφορικός. Προσπεράσαμε τη Λιβαδειά. «Πέντε» κουβέντες από τον συνοδό για την ιστορία της και το ρόλο της στην μεγάλη επανάσταση του Γένους και σε λίγο φθάνουμε Δίστομο.Στο «έμπα» της πόλης, πάνω στο μικρό λόφο, το λιτό μνημείο που στήθηκε για να θυμίζει τη ναζιστική θηριωδία που, σαν λαίλαπα, σάρωσε το μικρό χωριό τον Απρίλη του ‘ 43 στέλνοντας στο θάνατο όλους σχεδόν τους κατοίκους του.
Αφήνουμε το Δίστομο με ένα κόμπο στο λαιμό. Συνεχίζουμε το ταξίδι μας ακολουθώντας το δρόμο προς Άμφισσα. Φθάνουμε στην Κίρα διασχίζοντας τον ημιορεινό όγκο του ακρωτηρίου «Αγ. Πάγκαλος». Αρχίζει η ανάβαση για Άμφισσα και από ΄κει για Μόρνο. Το τοπίο άγρια όμορφο. Η καταχνιά, καθώς περιπλανάται πάνω στους κέδρους και τα πουρνάρια δίνει μια άλλη αίσθηση του «ωραίου». Οι κορυφές του Παρνασσού από τη μια και της Γκιώνας από την άλλη συννεφοστεφανωμένες. Σύνεφα λευκά όχι μαύρα. Μεταξένια. Ρουφάμε την ομορφιά των εικόνων που μας περιτριγυρίζουν.Των εικόνων που μόνο το βουνό μπορεί να σου δώσει. Άμφισσα, Αγία Ευθυμία, Βουνιχώρι, Μαλανδρίνο, Πεντάπολη Λιδορίκι. Όλα σκαρφαλωμένα στις όμορφες πλαγιές των ορέων του λιδωρικιου που δεν είναι άλλο παρά οι πρόποδες της Γκιώνας. Στο φράγμα φτάσαμε κατά τη μία. Μια τεράστια ασημογάλαζη λίμνη ανάμεσα στη Γκιώνα και τα Βαρδούσια. Εκεί ακριβώς που τελειώνει το ένα βουνό και αρχίζει το άλλο ή καλύτερα εκεί που τ΄ ανοιχτά πόδια τους συναντώνται σε ένα μεγάλο νοητό «ν». Αμέτρητα «φιόρδ» μικρά και μεγαλύτερα δημιουργούν μια πελώρια δαντελένια κλειστή ακτή. Και μέσα της τα πεντακάθαρα νερά του Μόρνου και των γύρω ξεριάδων σα χυμένο ασήμι. Λαμπερά ακόμα και στο φως της συννεφιάς.
Η τεχνητή λίμνη Μόρνου αποτελεί τον κύριο τεμιευτήρα νερού για την υδροδότηση του Λεκανοπεδίου Αττικής. Οι εργασίες κατασκευής του φράγματος άρχισαν το 1969 και πρωτολειτούργησε το 1981. Από τότε ανελιπως τα νερά φθάνουν, μέσω Υλίκης Μαραθώνα, στα… ποτήρια μας. Την περυσινή χρονιά τα νερά που μαζεύτηκαν εκεί ήταν τόσα πολλά που δεν τα χωρούσε και υπερχείλισε. Η σημερινή εικόνα εντελώς διαφορετική. Η στάθμη των νερών είναι πολύ χαμηλή. Τόσο χαμηλή που σε πιάνει απογοήτευση καθώς αναλογίζεσαι ότι μια ακόμα χρονιά σαν την φετινή και θα πούμε το νερό «νεράκι». Η αλόγιστη ρύπανση του περιβάλλοντος, το θερμοκήπιο και η τρύπα του όζοντος (όλα ανθρώπινα έργα) άλλαξαν προς το χειρότερο τις συνήθειες του πλανήτη. Δεν βρέχει πια όσο χρειαζόμαστε. Τα καλοκαίρια είναι μακρύτερα και ζεστότερα. Οι χειμώνες άνισα κατανεμημένοι. Οι άνθρωποι εγωιστές και … «εαυτούληδες». Σπαταλούν αλόγιστα τους φυσικούς πόρους. Καταναλώνουν απερίσκεπτα άχρηστα δημιουργώντας ανάγκη για μεγαλύτερη βιομηχανική παραγωγή. Φαύλος κύκλος. Περισσότερη παραγωγή περισσότερη ρύπανση. Πάνω από τα κεφάλια μας. Μέσα στα στομάχια μας. Στο αίμα μας. Στο είναι μας. Στην οντότητά μας… Πού πάμε ? Ας αντισταθούμε . Ας δώσουμε αξία στα χρήσιμα . Ας σκεφτούμε τι κόσμο παραλάβαμε και τι κόσμο θα παραδώσουμε. Ας σκεφτούμε… Ας γίνουμε περισσότερο άνθρωποι. Οι Άνθρωποι άλλωστε, από όλα τα όντα του πλανήτη, είναι οι μόνοι που έχουν λογική, αν έχουν…
ΥΓ Το πόσιμο νερό είναι αγαθό εν ανεπαρκεία. Ας μην το σπαταλάμε άσκοπα. Ας σκεφθούμε τη ζωή μας χωρίς αυτό. Η καλύτερα ας σκεφθούμε ένα μεγάλο ανθόκηπο με κάθε λογής λουλούδια ανθισμένα που κανένας δεν τα ποτίζει πιά…
Ας αντισταθούμε.
"...μηδεν αγαν..." 
