Εχουν κι αυτά δικαιώματα…

Πιθανώς σήμερα σε πολλά ιστολόγια θα βρήτε αναρτημένο ένα κείμενο σχετικά με την “τύχη” των αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων). Το κείμενο αυτό εστάλειι και σε εμένα και δέχτηκα να το δημοσιεύσω αν και δεν έχω πραγματική γνωση για την ακρίβεια των όσων καταγγέλονται σ΄αυτό.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι :

Τα ζώα δίνουν αγάπη χωρίς αντάλλαγματα.

Δίνουν αγάπη μόνο και μόνο επειδή αγαπούν πραγματικά.

Ακολουθεί το σχετικό κείμενο

“ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων σκύλων, από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΖΩΩΝ –ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ! Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Αγκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε ότι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν περισσότεροι 100 σκύλοι με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα –οι οποίοι και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι ότι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της ίδιας της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωικών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε ότι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες όπου έχουν εμφανιστεί κρούσματα χρησιμοποίησης του κρέατος των σκύλων για γαστριμαργικούς λόγους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. ΚΑΠΟΙΕΣ φωτογραφίες σκύλων ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ πως ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ τα ζώα. ΜΟΝΟ Η ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ, ΕΣΤΩ, ΒΑΘΜΟ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΓΙΑ ΥΙΟΘΕΣΙΑ.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρησης της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.

-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα, αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.

-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας και την τιμωρία όσων μεταφέρουν παράνομα αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού.

-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.

Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον

Alviiiiiinnnn !!!!!

Τι ? Δεν την είδατε ακόμα ? Μη κάθεστε, τρέξτε για εισιτήριο! Θα σας αρέσει!
Ακόμα και αν είστε του κινηματογράφου της υψηλής κουλτούρας και όχι του διασκεδαστικού θα σας αρέσει.
Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια.
Θα ακούσετε υπέροχη στρουμφομουσική (περίπου) και θα την ευχαριστηθείτε.

Τι είπατε? Βλέπετε μόνο ταινίες που κρύβουν «βαθειά» νοήματα? Τόσο «βαθειά» που πολλές φορές αδυνατείς να τα ανακαλύψεις ? Αιζεσταιν ας πούμε ? Η, έστω, Γούντι Αλλεν ή Φελίνι? Μήπως Αγγελόπουλο ?
Ε, ο Alvin δεν είναι ταινία αυτής της κατηγορίας. Δεν θα πάρει ποτέ χρυσό φοίνικα στις Κάννες. Οχι γιατί δεν τον αξίζει αλλά γιατί δεν τον γουστάρει. ..
Ο Alvin and the chipmunks νομίζετε ότι δεν έχει τίποτα να σας δώσει? Οτι είναι απλά μια ταινία κινουμενων σχεδίων για μικρά παιδιά? Γελιέστε !
Οταν βγείτε από την αίθουσα και σας «κτυπησει» ο αέρας θα σκεφτείτε ότι εκτός από το ότι διασκεδάσατε σας έμεινε και κάτι… Σαν φιλοσοφικό δίδαγμα να πούμε. Θα σκεφτείτε ίσως ότι η επιτυχία δεν φέρνει πάντα ευτυχία. Μπορεί να αναθεωρήσετε και τις απόψεις σας για το κυνήγι της (της επιτυχίας). Θα σκεφτείτε, πιθανώς, κάτι για την αγάπη αλλλά και για την εκμετάλλευση . Θα σκεφτείτε πως μερικές φορές ενώ έχουμε ήδη την ευτυχία ψάχνουμε να την βρούμε κάπου αλλού. Και απογοητευόμαστε! Θα σκεφτείτε ίσως……

Περισσότερα για τον Alvin and the chipmunks εδώ και εδώ

[Audio=http://www.fileden.com/files/2007/5/22/1102709/MY%20%20VIDEOS/My%20Music/alvin.mp3]

merry Christmas!

[Audio=http://www.fileden.com/files/2007/5/22/1102709/Christmas%20-%20Nat%20King%20Cole%20-%20The%20Little%20Drummer%20Boy.mp3 ]

[Audio=http://www.fileden.com/files/2007/5/22/1102709/Christmas%20Songs-Vanessa%20Williams%20-%20Do%20You%20Hear%20What%20I%20Hear.mp3]

Ακούμε : Frank Sinatra , Vanessa Williams

Η ψήφος των γυναικών

Και πέρασαν από τότε χρόνια πολλά. Και οι γυναίκες ψηφίζουν και ψηφίζονται. Και κατοχύρωσαν δικαιώματα που δεν είχαν και που δεν τα χρειάζονταν… Και βγήκαν από το σπίτι. και μπήκαν στην παραγωγική διαδικασία. Και εργάζονται σκληρά. Και καταλαμβάνουν θώκους θέσεις και αξιώματα. Και γίνονται βουλευτίνες , υπουργίνες και πρωθυπουργίνες. Και ορίζουν με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους τις τύχες του κόσμου. Αλλά δεν παντρεύονται ! Και όταν παντρεύονται τις περισσότερες φορές χωρίζουν. Γιατί όταν γυρίζει ο άντρας τους απ’ τη δουλειά εκείνες λείπουν. Στη δική τους δουλειά ή στην καφετέρια ή σε μια κοινωνική εκδήλωση/υποχρέωση (λίγη έχει σημασία που). Και δεν κάνουν παιδιά. Και όταν τα κάνουν δεν τα μεγαλώνουν οι ίδιες αλλά οι «Φιλιππινέζες» τους. Που μπορεί να είναι και Βουλγάρες και Ρωσίδες και Ουκρανές και Αλβανίδες…. Και τα παιδιά τους στερούνται τη μητρική παρουσία. Και το χάδι της μάνας που είναι γιατρός και φύλακας άγγελος για όλη τη ζωή. Στερούνται και την οικογενειακή θαλπωρή αφού σπάνια η οικογένεια βρίσκεται όλη μαζί. Και μέσα στην ψυχούλα τους φωλιάζει η ανασφάλεια και ο φόβος. Που μεγαλώνει καθώς μεγαλώνουν και τα κάνει να κλείνονται στον εαυτό τους. Δεν επικοινωνούν γιατί όταν είχαν ανάγκη την μητρική επικοινωνία η μητέρα απουσίαζε στη… δουλειά. Και νοιώθουν απέραντη μοναξιά. Και δυστυχία μαζί. Που αθροίζεται με την δυστυχία και τη μοναξιά των συνομήλικων τους και των μικρότερων και μεγαλύτερών τους. Και που σιγά σιγά γίνονται κίνημα και πλειοψηφία. Και που φτιάχνουν ένα κόσμο που δεν γελά πια. Που δεν συνομιλεί. Που δεν ενδιαφέρεται. Ένα κόσμο γεμάτο τατουάζ. Και τρύπες. Στ΄ αυτιά, στις μύτες, στις γλώσσες, στα φρύδια, στις θηλές, στα αιδοία και δεν ξέρω που αλλού. Ένα κόσμο που κραυγάζει προσέξτε μας. Είμαστε και εμείς εδώ. Γιατί δεν μας βλέπετε ?……..

Και πέρασαν από τότε χρόνια πολλά. Και οι γυναίκες ψηφίζουν και ψηφίζονται……

Κάτω από τη σκάλα…

Κουλουριασμένος κάτω από τη σκάλα του υπογείου. Στέγη περιστασιακή.
Φιλόξενη και αφιλόξενη μαζί. Καταφύγιο προσωρινό μέχρι να τον βρουν και να τον
διώξουν και από εκεί.. Μαξιλάρι ένας βρώμικος ξεχασμένος πλαστικός κουβάς.
Παράθυρο το σιφόνι της αποχέτευσης. Συντροφιά του οι κατσαρίδες και τα τρωκτικά.
Που ενδημούν σε αφθονία στα παλιά υπόγεια της μεγαλούπολης.

Το βλέμμα του απλανές. Να βλέπει και ταυτόχρονα να μη βλέπει.!
Τα μαλλιά και τα ρούχα του λερά.Τα δάχτυλα του γεμάτα ψεύτικα δαχτυλίδια.
Το σώμα του τρυπημένο.  Με τρύπες που φθάνουν ως την ψυχή του…
Δίπλα του τα σύνεργα. Ένα λεμόνι κομμένο στα δύο.
Ένα τσίγκινο καπάκι, ένας αναπτήρας, μια σύριγγα ινσουλίνης…
Ο ίδιος χαμένος στον πρόσκαιρο παράδεισο που «διάβολοι» τον έσπρωξαν να πάει.
Ένας παράδεισος που δεν κρατά πολύ. Σε λίγο οι πόνοι θα αρχίσουν ξανά.
Ο παράδεισος θα χαθεί. Οι χίμαιρες και τ΄ άλλα θεριά του νου θα επιστρέψουν.
Ολοένα και πιο τρομακτικά. Ολοένα και πιο απαιτητικά. Να ζητάνε ψυχή και σώμα.
Που δεν θ΄ αργήσουν να τα πάρουν.

Τον έδιωξε η αστυνομία. Βγήκε τρικλίζοντας στο δρόμο.
Ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα. Χαμένος στον κόσμο του.
Χωρίς κανένα στήριγμα! Χάθηκε στο πλήθος των διερχομένων χωρίς κανείς να του δίνει σημασία.

Αύριο θα τον διώξουν ξανά και μεθαύριο πάλι το ίδιο. Ώσπου μια μέρα δεν θα μπορούν
να τον διώξουν πλέον. Θα τον βρουν εκεί, κάτω από μια σκάλα, με όλα τα σύνεργα γύρω του,
μα δεν θα είναι εκεί. Θα έχει φύγει σε ταξίδι μακρυνό. Ταξίδι αγύριστο. Ταξίδι σε πραγματικό παράδεισο….

Και ήταν και δεν ήταν 25 χρονών…

Οι Χλιδάνεργοι…

Δεν διεκδικώ την πατρότητα του κειμένου που παραθέτω. Το έλαβα στο e-mail μου σήμερα και βρήκα ότι πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι Ελληνες. Μικροί και μεγάλοι. Μπορεί διαβάζοντάς το να κερδίσουν κάτι……

«Μια γενιά μορφωμένων Ελλήνων που ζουν με τους γονείς τους, βγαίνουν κάθε βράδι, δουλεύουν σποραδικά και για ψίχουλα, ταξιδεύουν, και τσακίζουν Prada, Fendi και LV όπου τα πετύχουν.

Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.

«Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου», μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών.

Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.

Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.

«Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;»

«Ποιος; Τι; Ποιος είναι;» είπα (με είχε ξυπνήσει).

«Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;»

Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.

Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.

Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν.

Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ’ το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.

___

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.

Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.

Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα;

Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.

Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει. Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.

Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.

Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά.

Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καϊλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του -και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.

Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;

Είναι απλό: Είναι αρρώστια.

Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.

«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα -χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει ή δεν έχει βγάλει με τον ιδρώτα της. Ο σφιχτός-όσο-δεν-παίρνει εναγκαλισμός της ελληνικής οικογένειας, που αρνείται να αφήσει τα παιδιά της να ωριμάσουν, δημιουργεί σε συνδυασμό με όλες τις χαρές του lifestyle αυτούς τους αιώνιους εφήβους που προτιμούν να ζήσουν σήμερα ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή (ο μπαμπάς), παρά να ταλαιπωρηθούν για να το απολαύσουν αύριο.

Ως στάση ζωής αυτή δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Αναρωτιέται όμως κανείς, όταν ο μπαμπάς (ζωή) πάψει να παρέχει, τι θα καταναλώσει ο χλιδάνεργος; Και, ακόμα χειρότερα: Τι θα καταναλώσουν τα παιδιά του;

Προς το παρόν οι χλιδάνεργοι εξακολουθούν να βγαίνουν, να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν, να πηγαίνουν σε interviews για δουλειές που δεν χρειάζονται, καθώς ο χρόνος περνά χωρίς συνέπειες. Θα έρθουν συνέπειες στο μέλλον; Έλα ντε.

Είδα τη Μαρία πρόσφατα, καλοντυμένη, αψεγάδιαστη, σε ακριβό εστιατόριο να τρώει με τον -πολύ μεγαλύτερο- φίλο της. Ήταν μια χαρά: Χαρούμενη, ξεκούραστη και, ενάμιση χρόνο μετά το τέλος των σπουδών της, ακόμα χλιδάνεργη.

Νομίζω ότι θα τα πάει μια χαρά. «

Υπάρχουν και τέτοιοι!

Οι πληροφορίες επιβεβαιώθηκαν. Η σοκολατοποιία ΙΟΝ ανήκει ακόμα σε Έλληνα επιχειρηματία. Η ιστορία των τελευταίων ετών παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πολλές φορές τον πλησίασαν μεγάλες πολυεθνικές για να αγοράσουν την επιχείρηση, η απάντηση του ήταν άμεση και χωρίς δεύτερη σκέψη… Μάλιστα λέγεται ότι κάποια στιγμή τον πίεσαν υπερβολικά, τότε αυτός τους είπε να του κάνουνε την προσφορά γραπτώς… όπως και τους απάντησε γραπτώς… «Η προσφορά σας δεν με ενδιαφέρει». Επενδύει μόνο στην παραγωγή, τα έπιπλα των γραφείων είναι από την 10ετία του 60, θυμίζουν κάτι από ταινίες του Κωνσταντάρα. Η ποιότητα όμως των υλικών για αυτόν δεν χωράει συμβιβασμούς στο κόστος. 85 χρονών σήμερα ο επιχειρηματίας είναι κάθε μέρα μέχρι τις 6 το απόγευμα στο γραφείο και μέχρι πέρσι οδηγούσε μόνος του κάθε μέρα μέχρι την δουλειά, γνωρίζει προσωπικά και είναι φίλος με όλους τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του οι οποίοι βέβαια πίνουν νερό στο όνομά του. Δεν προσλαμβάνει αλλοδαπούς αλλά μόνο Έλληνες και όσες φορές αν του προτάθηκε συνεργασία με τούρκικη επιχείρηση απλά δεν ασχολήθηκε. Επειδή ποτέ δεν του άρεσε η δημοσιότητα, δεν δίνω το ονομά του, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σπίτι μου μπαίνουν μόνο οι δικές του σοκολάτες…

Το αναρτώ ακριβώς όπως το έλαβα στο e-mail μου.

Aν…

Με αφορμή το ποστ της φίλης Κροτ «ζεν»

«Aν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου όταν τριγύρω όλοι τα’ χουν χαμένα και σ΄ εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο εαυτό σου όταν ο κόσμος δε σε πιστεύει κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου, κι αν οι άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμα, και αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις, μα να μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια.
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων, αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου, αν να αντικρίζεις σου το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια και όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυο τυραννικούς απατεώνες, αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη, παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να’ ναι απ’ τους άμυαλους παγίδα, ή συντριμμένα να θωρείς όσα σου ’χουν ρουφήξει τη ζωή σου και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία που ’ναι φθαρμένα.
Αν όσα απόχτησες μπορείς σ’ ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις και να τα χάσεις και από αρχής, ατράνταχτος, να ξεκινήσεις πάλι και να μην βγάλεις και μιλιά γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα και να κρατιέσαι πάντα ορθός, κι’ αν δεν σου ’χει τίποτε απομείνει παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».
Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου, με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πια ποτέ να σε πειράξουν, όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.
Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου, μπορείς ν΄ αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη ,δική σου θα ’ναι τότε η Γη, μ’ όσα και μ’ ότι πάνω της κι’ αν έχει και κάτι ακόμα πιο πολύ :
Άντρας αληθινός θα ’σαι παιδί μου.»

Από το ποίημα «If» του Kipling

Η ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας

Η 17^η Οκτωβρίου, το 1993,κηρύχθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως η διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας.

Η υπέρτατη υποκρισία. !

Κανονικά ως η ημέρα «για την εξάλειψη των πλουσίων» θα έπρεπε να είχε ανακηρυχθεί. Γιατί αυτοί ευθύνονται για την ύπαρξη φτωχών. Αυτοί τους δημιουργούν. Αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους.

Τέλος πάντων. Ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας! Σιγά τα ωά. Ποιος προσπαθεί για κάτι τέτοιο? Που γίνονται αυτές οι προσπάθειες και δεν τιςβλέπουμε? Ποιόν αφορούν?Μήπως την Αφρική? Μα εκεί οι άνθρωποι πεθαίνουν για ένα ποτήρι νερό! Μήπως την Ασία? Εκεί πεθαίνουν για ένα πιάτο ρύζι! Τη Νότιο Αμερική ίσως? Μα εκεί στοιβάζονται στις τενεκεδουπόλεις και τρώνε σκουπίδια!

Α η εξάλειψη της φτώχειας μάλλον θα αφορά τον «εξελιγμένο» Κόσμο! Τον «δυτικό»! Την Ευρώπη δηλαδή τις ΗΠΑ κτλ .

Ναι?

Μα για ποια εξάλειψη φτώχειας μιλάτε.? Δεν βλέπετε ότι η απληστία σας κάνει φτωχότερους τους φτωχούς? Δεν βλέπετε ότι περισσότεροι από 15 στους 100 ευρωπαίουςζουν κάτω από το όριο που εσείς θέσατε ως όριο φτώχειας? Λες και αν το εισόδημα τους ξεπερνούσε τα 4.800 ευρώ το έτος αυτόματα θα μπαίνανε στις τάξεις των πλουσίων…

Δεν βλέπετε υποκριτές, σεις που κόπτεστε για τον περιορισμό των φτωχών ότι με τις πολιτικές σας τους αυξάνετε? Δεν βλέπετε ότι οδηγείτε την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο? Δεν βλέπετε ότι «οι ποπολάροι»βαρέθηκαν τον εμπαιγμό σας? Δεν βλέπετε ότι είναι έτοιμοι να ξεσηκωθούν και πάλι? Δεν το βλέπετε Υποκριτές? Ποιος θα σας σώσει τότε ? Τα λεφτά σας ? Τίποτα δεν έχετε διδαχθεί από την ιστορία? Τίποτα υποκριτές που στο βωμό του χρήματος θυσιάζετε τα πάντα. Την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη ?….

Κάτι που αξίζει να κάνουμε…

Το παρακάτω post το έλαβα στο e-mail μου και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Το αναρτώ γιατί νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.

Πρωτοβουλία του Beppe Grillo

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Από την ομάδα του Beppe Grillo ξεκινάει μία καινούρια πρωτοβουλία..(η προηγούμενη ήταν για το κόστος των επαναφορτιζόμενων τηλεφωνικών καρτών…με καταπληκτικά αποτελέσματα !!!!!!!!!!) η δοκιμή δεν κοστίζει τίποτα…!
ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΕΝΖΙΝΗ ΣΤΗ ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ?
Και στην περίπτωση που δεν έχεις αυτοκίνητο, σε παρακαλούμε να προωθήσεις το μήνυμα σε φίλους σου.
Βενζίνη στη μισή τιμή? Ας κάνουμε κάτι.
Μάθαμε για μία κοινή ενέργεια που μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου.
Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι η βενζίνη θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο και θα φτάσει έως 1,50 ευρώ το λίτρο.
ΜΑΖΙ μπορούμε να μειώσουμε την τιμή κινούμενοι μαζί με εξυπνάδα και αλληλεγγύη.
Μα πως?
Το σύνθημα είναι: «Χτυπήστε το πορτοφόλι των εταιρειών βενζίνης και αφήστε τους μόνους τους».
Σκεφτήκαμε να ορίσουμε μία συγκεκριμένη μέρα που δεν θα αγοράζαμε βενζίνη, πράγμα που έκανε τις εταιρείες να γελάσουν, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι τα ρεζερβουάρ θα ήταν γεμάτα από την προηγούμενη ημέρα.
Η επόμενη σκέψη δεν νομίζω να τους κάνει να γελάσουν τόσο..!
Οι ιδιοκτήτες πετρελαιοπηγών και ο OPEC μας έκανε να πιστέψουμε ότι η τιμή του 0,95 και 1 ευρώ για κάθε λίτρο είναι μία καλή τιμή, μα εμείς θα τους πείσουμε ότι υπάρχουν και τιμές πιο λογικές.
Οι καταναλωτές μπορούνε να επηρεάσουν σημαντικά τις πολιτικές των εταιρειών:
Πρέπει απλώς να χρησιμοποιήσουμε την δύναμη που έχουμε.

Η πρόταση είναι να μην καταναλώσουμε βενζίνη από τις δύο μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου την SHELL την ΒΡ και την ESSO μέχρι το τέλος του χρόνου, που ούτως ή άλλως είναι μία εταιρεία.
Εάν δεν πουλήσουν καθόλου βενζίνη (ή πουλήσουν πολύ λιγότερη) θα αναγκαστούν να μειώσουν τις τιμές.
Και όταν αυτές οι εταιρείες μειώσουν τις τιμές οι υπόλοιπες θα προσαρμοστούν.

Για να τα καταφέρουμε πρέπει να είμαστε εκατομμύρια οι ΟΧΙ πελάτες της SHELL της ΒΡ και της ESSO σε όλο τον κόσμο.
Αυτό το μήνυμα προέρχεται από την Γαλλία και στάλθηκε από περίπου τριάντα άτομα, αν αυτοί το προωθήσουν σε δέκα φίλους αμέσως γίνονται τριακόσια και αν αυτοί κάνουν το ίδιο θα γίνουν τρεις χιλιάδες, κ.ο.κ.
Αν κινηθούμε γρήγορα θα καταφέρουμε να φτάσουμε αριθμούς πολύ μεγάλους και ικανοποιητικούς, γι’ αυτό στείλε το μήνυμα σε δέκα φίλους σου ζητώντας τους να το προωθήσουν με τον ίδιο τρόπο.
Κάνοντας το αυτό, το βέβαιο είναι ότι δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, δεν είναι έτσι?
Ποιος ενδιαφέρεται για τα κουπόνια και τα μικρό δωράκια που κατά καιρούς μας κάνουν αυτές οι εταιρείες?

Κουράγιο, ας κινηθούμε.!!!!!