Δρόμοι του μυαλού

Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
βαρκούλα μ’ ολάνοιχτα τα κάτασπρα πανιά
στου δροσερού μαΐστρου τα φιλήματα αφημένα
νάζια να κάνουν στον νοτιά…

Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
θεά γοργόνα στα κύματα ν΄ αφροπατάς
το Μεγαλέξανδρο να ψάχνεις
και την αγάπη να ζητάς..

Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
Πέλαγος των αισθήσεων…θάλασσα παραισθήσεων

σε σκέφτομαι καθώς έρχεται το σούρουπο
το γκριζωπό του πέπλο στα νυχτολούλουδα ν΄ απλώσει,
που βιάζονται τη νύχτα να στολίσουν
και τ΄ αρωμά τους να σκορπίσουν στις αυλές…

Σε σκέφτομαι καθώς βλέπω τ΄ αστέρια
διαμάντια λαμπερά στον ουρανό
Βραχιόλια να σου φτιάχνουν ακριβά
να τα φορέσεις στο λαιμό.

σε σκέφτομαι τις μέρες, τις νύχτες, τις ώρες που δεν σ έχω,
σε σκέφτομαι, σε σκέφτομαι κι αντέχω…

Πλέων επί οίνοπα πόντον…

DSC06062

Και καθώς περιηγείται κανείς τη Φρανκφούρτη τα βήματά του σταματούν μπροστά στο μεγάλο ποτάμι. Τον Μειν. Που στο διάβα του να συναντήσει τον Ρήνο κυλά τα σκουροπράσινα έως καφετιά νερά του ήρεμα κόβοντας την πόλη στα δυο. Στη μεγάλη μεταλλική γέφυρα που ενώνει τη μια όχθη με την άλλη σε περιμένει μια έκπληξη.Πολύ μεγάλη! Που σε κάνει να αισθανθείς περήφανος για τη καταγωγή σου.

DSC06067Μια ελληνική επιγραφή!

Μια ρήση Ομηρική δεσπόζει στη μέση της γέφυρας γραμμένη μάλιστα με ελληνικά γράμματα.

«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

Στη βάση μια άλλη μικρότερη εξηγεί στα Γερμανικά και υποσημειώνει «Όμηρος, Οδύσσεια, Α.183» Ανατριχιάζεις. Να βλέπεις στη καρδιά του οικονομικού κέντρου της Γερμανίας – και όχι μόνο – ένα στίχο της Οδύσσειας.

«Ταξιδεύοντας σε τόπο αλλόγλωσσο (αλλόθροι άνθρωποι, άνθρωποι που μιλάνε διαφορετική γλώσσα) σε σκουρόχρωμα (σαν το κρασί) νερα….

Μια φέτα καρπούζι…

Ενα καλό δείπνο. Δυο – τρείς μπύρες. Ελληνικές ! Και μετα μια φέτα καρπούζι…
Κουβεντούλα με καλή παρέα. Κάπου δίπλα στη θάλασσα. Ο παφλασμός των κυμμάτων να χαιδεύει τ΄ αυτιά.
Στο βάθος του ορίζοντα ορατές ακόμα οι πορτοκαλιές ανταύγεις του ηλιου που κρύφτηκε στα γαλάζια νερά.
Η δροσερή αύρα, αόρατη βεντάλια, χίλιων «ευνούχων» ….
Καλοκαίρι. Διακοπές. Τί καλύτερο ?karpouzi

Blogo-παιχνιδο

Δέχτηκα την ανοιχτή πρόσκληση της φίλης Δηιάνειρας και μπαίνω στο παιχνίδι.
Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Έχει κάτι το … ψυχαναλυτικό. Απαντώ με ευχαρίστηση και με τη σειρά μου καλώ και σένα φίλε επισκέπτη να λάβεις μέρος

Γιατί κλαις;
Γιατί έχω συναισθήματα.

Γιατί δεν κλαις;
Γιατί είμαι χαρούμενος

Πού είναι ο βάλτος;
Στην απαξία των ιδεών.

Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Η ματαιοδοξία μας. Στις χίμαιρες του μυαλού μας.

Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Στη σκέψη των ανικανοποίητων πόθων.
Περιφρονείς κάτι;
Την υποκρισία. Την ψευτιά. Την «λαμογια»

Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Δεν υπάρχει ζωή χωρίς έρωτα

Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
α)Γιατί ικανοποιούν (?την ματαιοδοξία των ανθρώπων.

β) Γιατί φωτογραφίζουν την ψυχή μας.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Δεν αλλάζει τίποτα. Η τέχνη έτσι κι αλλιώς είναι υποκειμενική.

Do you remember revolution?
Ναι της εφηβείας μου

Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Αν το επέβαλε και ο… ωροσκόπος μου…..

Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο;
Ο παππούς θα έβρισκε τρόπο να με συμβουλέψει πώς να σπάσω το τζάμι.

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Τι θα κέρδιζα? Το καρτέρι θέλει μάτια ανοικτά!

Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;
Προφανώς λείπουν λέξεις στην ερώτηση….

Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Ποιος συλλαμβάνει ποιον στην οδό Αχαρνών ? Γιατί να διασχίσω μια μεγάλη λεωφόρο αν δεν υπάρχει λόγος? Αν υπάρχει λόγος τότε ναι. Δεν θα εξέταζα το ενδεχόμενο. Απλά θα την διέσχιζα…

Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλαίρ;
Ποιος πληρώνει τόσο ακριβά ?

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ’ αστέρια;
Τ’ αστέρια τα κρύβουμε στο μυαλό μας. Εκεί, ξένε, δεν μπορείς να δεις…

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Τι αξίζειπιο πολύ από σένα ώστε να σε κάνει θλιμμένο ?

Γαλάζιο και πράσινο

Γαλάζιο και πράσινο παντού,
τα πρώτα χαμόγελα της παπαρούνας
στολιζουν το νωπό ακόμα χώμα…
Γαλάζιο και πράσινο παντού…

Άνοιξη..

Γαλάζιος και πράσινος ο φωτοστέφανος
του προσώπου σου,
λουλούδι τσιτόνιας το χαμογελό σου
Γαλάζιο και πράσινο…

Αγάπη

Άνοιξη της καρδιάς η αγάπη σου
παιχνίδισμα του δροσερού ακόμα ήλιου
στο γρασίδι της ψυχής…
Γαλάζιο και πράσινο

Αγάπη και Άνοιξη

Μια φυγή…

DSC03230Ήταν μια φυγή. Μια απόδραση από την πολύβουη Αθήνα στην κοντινή επαρχία. Δυο ώρες δρόμο με αυτοκίνητο. Μια βόλτα στην ορεινή Κορινθία από όπου και η καταγωγή μου. Αφήσαμε τον αυτοκινητόδρομο στο Κιάτο και πήραμε τον Νομαρχιακό δρόμο προς Στυμφαλία. Εικοσιοκτώ – τριάντα χιλιόμετρα μετά, φθάνεις στο χωριό Κεφαλάρι. Ο δρόμος με άριστη ασφαλτόστρωση για επαρχιακό δρόμο σε ανεβάζει στο 800 και μέτρα υψόμετρο χωρίς καμιά δυσκολία. Το τοπίο, καθώς ετοιμάζεται να ενδυθεί την ανοιξιάτικη φορεσιά του,μαγευτικά όμορφο. Ανθισμένες αμυγδαλιές και αγριοαπιδιές διάσπαρτες στους καλοστοιχισμένους αμπελώνες δίνουν το τόνο. Οι πρώτες χρωματιστές μαργαριτούλες, κίτρινες άσπρες και μωβ, πινελιές σ΄ ένα πίνακα που μόλις έχει αρχίσει να δημιουργείται…Η άνοιξη φθάνει. Είναι εδώ!

Έχουμε ήδη ανέβει πολύ ψηλά, Στο βάθος, χιονισμένη ακόμα, μεγαλόπρεπη ξεπροβάλει η Ζήρεια. Λίγο ακόμα και φθάσαμε. Το Κεφαλάρι είναι κτισμένο στους πρόποδες αυτού του πανέμορφου βουνού. Δέκα λεπτά αργότερα είμαστε ήδη σταματημένοι στην Ταβέρνα «Ο Μάγκας» που μόνιμα καλωσορίζει τους επισκέπτες του Κεφαλαριού. Πίνουμε τον καφέ μας και πιάνουμε κουβέντα με τον «Μάγκα» που, χρόνια πριν γυρίζοντας από την ξενιτιά και θέλοντας να ζήσει στο χωριό του, «άνοιξε» αυτό το «μαγαζί»… Φιλοσοφίες και κουβεντολόι επί παντός επιστητού. Για την παγκοσμιοποίηση, για πολιτική, για την οικονομία για τον πολιτισμό. Για τον χειμώνα και τα χιόνια, τις «δουλειές»και τις «αναδουλειές» …

Οι γαργαλιστικές μυρουδιές από το υπέροχο σπιτικό φαγητό, που πάντα γεύεται ο επισκέπτης σ΄ αυτό το καλό μαγαζί, άρχισαν παιχνίδι με τα ρουθούνια και το στομάχι μας.Αποσώσαμε το καφεδάκι μας δώσαμε ραντεβού για φαγητό κατά τις δύο και ανηφορίσαμε το τελευταίο χιλιόμετρο που χωρίζει τον «Μάγκα» από την πλατεία του χωριού. Ο γερο-πλάτανος, που κουβαλά στην πλάτη του πάνω από διακοσια χρόνια ιστορίας, μας καλωσορίζει. Αυτός ο πλάτανος έφτιαξε «τεμπέληδες με το τσουβάλι» έλεγαν οι πιο παλιοί, θέλοντας έτσι να τονίσουντην παχιά καλοκαιρινή σκιά του.Γάμοι, πανηγύρια και γιορτές που κρατούσαν μέρες, όλα γίνονταν εδώ. Κάτω από τον πλάτανο. Δίπλα η παλιά βασιλική του Αι Δημήτρηπολιούχου του χωριού και απέναντι ο ξενώνας «Αρχοντικό».Και τα δύο κτήρια αναπαλαιωμένα αναδεικνύουν κατά τον καλύτερο τρόπο την αριστουργηματική αρχιτεκτονική και τα δομικά υλικά μιας εποχής που ακόμα συγκινεί με την αισθητική και το μεγαλείο της… DSC03241

Περπατήσαμε τον περιφερειακό δρόμο κάνοντας το γύρο του χωριού τραβήξαμε φωτογραφίες κα αναπολέσαμε τις εποχές που μικρά παιδιά ξεσηκώναμε τον κόσμο με τις φωνές και το παιχνίδι μας.Πόσα παιδιά αλήθεια.! Περισσότερα από 150 στο τριθέσιο Δημοτικό σχολείοπου, σήμερα, αφού για πολλά χρόνια γνώρισε την εγκατάλειψηπου έφερε η εσωτερική μετανάστευση, αναστηλώνεται για να γίνει πολιτιστικό κέντρο… Υπέροχο κτήριο από πελεκητή πέτρα. Κτίστηκε επί εποχής Πάγκαλου και εκατό τόσα χρόνια μετά στέκει ακόμα εκεί ολόρθο χωρίς κανένα «τραύμα» ζωτικής σημασίας στο «κουφάρι» του…

Κατεβήκαμε στον «κάμπο» και περάσαμε από τον «μεσιανό μύλο», που αναστηλώνεται με τη φιλοδοξία να ξαναζήσει τα μεγαλεία μια εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί.Τρεις νερόμυλους είχε το χωριό που έσφυζαν από ζωή. Από τους δυο δεν υπάρχουν πλέον ούτε τα χνάρια τους. Η βιομηχανική επανάσταση είχε και τις επιπτώσεις της. Χειρότερη απ’ όλες η ερημοποίηση της υπαίθρου και ο συνωστισμός του πληθυσμού στα αστικά κέντρα. Ενός πληθυσμού που έκανε το λάθος να ζητήσει την κατάκτηση του μεγάλου ονείρου στις απρόσωπες πολιτείες και που σήμεραπνιγμένος από το τσιμέντο και το καυσαέριο ζητά οδό διαφυγής γυρίζοντας πίσω…

Νωρίς το βράδυ με γεμισμένες τις μπαταρίες μας από τις παραστάσεις και τις γεύσεις της υπαίθρου επιστρέψαμεκάνοντας όνειρα για μια νέα απόδραση. Αυτή τη φορά Μπορεί να πιούμε τον καφέ μας στις «Πλειάδες» στους Καλλιάνους. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Η να πάμε μέχρι τη λίμνη της Στυμφαλίας όπου ο Ηρακλής έκανε έναν από τους άθλους του.Η ν’ ανέβουμε στο «Ξενία» στην Καστανιά. Η να ξανα πάμε στο «Μάγκα»για καλό φαγητό και γνήσιο κοκκινέλι….