Κατοχή

Θυμάμαι κείνες τις ιστορίες για την «κατοχή» που διηγιόταν η μητέρα μου… Εκείνες τις απίστευτες, για μένα, ιστορίες για ανέχεια και πείνα που πάντα κατέληγαν με την ευχή «παιδάκι μου να μη δώσει ο Θεός να ξαναζήσουμε τέτοια φτώχεια…» Θυμάμαι το ταξίδι των ματιών της καθώς οι μνήμες εκείνης της απάνθρωπης εποχής έφερναν μπροστά της εικόνες που την έκαναν ν΄ ανατριχιάζει… “Η πείνα παιδάκι μου δεν αντέχεται” μου έλεγε… Την κοιτούσα, θυμάμαι, μόνιμα απορημένος όταν έλεγε αυτές τις ιστορίες. Δεν μπορούσα να καταλάβω, να φανταστώ καν πως είναι δυνατό να συνέβησαν αυτά που εξιστορούσε. Πως ήταν δυνατό άνθρωποι να πέθαιναν από την πείνα ? Στο «τραπέζι» που μεγάλωνα, βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη, πάντα υπήρχε, φτωχικό πλούσιο δεν έχει σημασία, φαγητό…

Πέρασαν χρόνια από τότε. Κάνοντας τις δικές μου αναδρομές στο παρελθόν βλέπω ότι η ζωή μου/μας καθημερινά γινόταν και «καλύτερη». Η Χώρα αναπτύσσονταν. (?) Οι πολίτες, με λυμένο (?) το επισιτιστικό δημιουργούσαν ανάγκες που δεν τις είχαν πραγματικά ανάγκη… Πρώτο και δεύτερο αυτοκίνητο πολλές φορές και τρίτο… Τα ρούχα «επώνυμα» λες και αν δεν είχαν «κροκόδειλο» ή «πολίστα» στο τσεπάκι δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους… Τα καφενεία έγιναν «καφε» το καφεδάκι εσπρέσο και καπουτσίνο η μπριζόλα έγινε «στέικ» και πάει λέγοντας… Τα μουστάκια κομμένα και οι φούστες… όλο και πιο κοντές… Στη λάτρα του σπιτιού η… Αλβανίδα, στην οικοδομή ο Αλβανός στο χωράφι ο Ινδός… Οι νεοέλληνες αραχτοί και… λάιτ… Νάναι καλά και οι τράπεζες. Δάνειο για διακοπές. Δάνειο για αυτοκίνητο, καγιεν παρακαλώ… Δάνειο για … σολαριουμ… Δάνειο δάνειο δάνειο…. Επίπλαστη παροδική ευημερία για τους πολλούς τόση ώστε να μη βλέπουν τη λαμογιά των λίγων… Των πολιτικών, των τραπεζιτών των επίορκων δημόσιων λειτουργών…

Ολυμπιακοί αγώνες ! Εθνική έπαρση για τη μικρή Ελλάδα που κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Που έκανε τους «καλύτερους αγώνες» από όλες τις άλλες χώρες. Ασφαλείς και μεγαλειώδεις…

Τέτοιες παπαριές…

Και ο λαός να ζει το μεγαλείο της ψευτιάς… Υπνωτισμένος από το συνεχές και ανελέητο σφυροκόπημα της καθοδήγησης των μέσων… Τυφλωμένος από την καθημερινή προπαγάνδα εκείνων πουν θησαυρίζουν σε βάρος του, εκείνων που δεν τους πιάνουν οι νόμοι, που δεν πληρώνουν φόρους, που τα αδικήματα τους παραγράφονται, που δεν μπαίνουν φυλακή… Από την προπαγάνδα εκείνων που με μεγάλη μαεστρία κατάφεραν να αλλοτριώσουν το σύστημα αξιών του νεοέλληνα…

Όλα για το εφήμερο, το αναλώσιμο, το επειδεικτικό… Όλα για μένα! Τίποτα για μας… Και η ζωή έτσι συνεχίζονταν και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι μέχρι…. Μέχρι που έσκασε η βόμβα… Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τα χρέη που αλόγιστα (?) δημιουργούσαμε τόσα χρόνια… Και δυστυχώς για μας το ταμείο είναι … μείον…

Χρωστάμε ως χώρα περισσότερα απ΄ ότι παράγουμε. Δεν μας δανείζει κανείς πια. Η καλύτερα για να μας δανείσει ζητά εγγυήσεις σε… «γη και ύδωρ»… Και το χειρότερο τα ζητά από το ΛΑΟ !..  Που οι επιτήδειοι έντεχνα τον έβαλαν στο παιχνίδι τους. Που τον χρέωσαν μέχρι το λαιμό παίρνοντας τα χρηματά του και στελνοντάς τα σε ατομικούς λογαριασμούς τους στην Ελβετία… Και ο ταλαίπωρος λαός που πίστεψε πως η «κατοχή», που είχε ακούσει από τις διηγήσεις της μητέρας, είχε περάσει και είχε φύγει ανεπιστρεπτί καλείται τώρα να την ζήσει. Να τη βιώσει αυτός και τα παιδιά του… Του ζητούν ν΄αλλάξει τη ζωή που τον έμαθαν να ζει… Του ζητούν το μισθό του, τη σύνταξη του, την περίθαλψη του, την περηφάνια του, την υπόστασή του την ίδια… Κατακτητές δυνάστες και τιμωροί του εκείνοι που ευθύνονται για το χάλι του. Που το δημιούργησαν… Εκείνοι που για να πετύχουν το στόχο τους τον έκαναν «ωχαδερφιστή» και αδιάφορο… Που του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του πετυχημένου μόνο και μόνο για να τον βάλουν στο παιχνίδι τους ώστε να νοιώσει συνένοχος την “ώρα της κρίσης” και να δεχτεί να πληρώσει αντί για εκείνους που πραγματικά χρωστούν …

Η ώρα της κρίσης εφτασε. Είναι εδώ. Λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μπαίνει στο σπίτι μας και στη ζωή μας για να μας φέρει μια νέα «κατοχή»… χειρότερη από τη Γερμανική… γιατί θα μας αναγκάσει να ζήσουμε χωρίς… “ARMANI , GUCCI και HUGO BOSS” χωρίς “στεικ και φουα γκρα” και να πάρει η ευχή τα έχουμε συνηθίσει…