O Γιατρός ο Κανέλος

Αφορμή για να γραφεί το παρακάτω κειμενάκι δόθηκε απότο πόστ με τίτλο» «ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ …» της άγνωστής μου πλην όμως πολύ αγαπητής μου blogger Άννας.

Τέλος δεκαετίας του 50 αρχές του 60. Τα ορεινά χωριά , από πλευράς ιατρικής περίθαλψης, εξυπηρετούντο από τον «αγροτικό ιατρό». Ο αγροτικός ιατρός ήταν διορισμένος από το κράτος. Είχε έδρα κάποιο «Κεφαλοχώρι» της ευρύτερης περιοχής και σε τακτά χρονικά διαστήματα επισκεπτόταν τα λοιπά χωριά της δικαιοδοσίας του παρέχοντας έτσι στοιχειώδη, αλλά πολύ ουσιαστική, ιατρική φροντίδα στον πολυβασανισμένο λαό της ελληνικής υπαίθρου…

Κανέλλος, λεγόταν. Νομίζω πως το μικρό του όνομα ήταν Παναγιώτης. Στο χωριό μου ερχόταν κάθε Τετάρτη. Αν και μικρό παιδί τότε, τον θυμάμαι πολύ καλά. Μού είχε δώσει άπειρες φορές σιρόπια και μαντζούνια για πονόλαιμο γρίπη πυρετό… Είχε γευματίσει στο σπίτι μας δεκάδες φορές. Θυμάμαι, επίσης, το λευκόγκριζο άλογο με τη δερμάτινη σέλα, που χρόνια πολλά τον κουβαλούσε στην πλάτη μεταφέροντας τον από χωριό σε χωριό.

Στο χωριό μου έφτανε κατά τις 10:00. Ξεπέζευε στην αυλή του μπάρμπα Φάνη το σπίτι του οποίου κάθε Τετάρτη πρωί μετατρεπόταν σε… κέντρο υγείας… Πρώτη δουλειά να «καρπιστεί» ο «Ψαρής». Ψαρή έλεγαν το άλογο. Είχε φροντίσει γιαυτό ο κυρ-Φάνης. Χρόνια τώρα, αμέτρητες Τετάρτες τον περίμενε με τον «ντορβά» γεμάτο καλαμπόκι. Ο Ψαρής λες και το περίμενε. Μ΄ ένα κούνημα της ουράς και ένα απαλό χλιμίντρισμα  τον ευχαριστούσε για το καλό του γεύμα… Η κυρία Σταυρούλα, η γυναίκα του κυρ_ Φάνη είχε ήδη βάλει το μπρίκι στη χόβολη για τον «καφέ του γιατρού», που ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να της πει ότι «καλύτερο καφέ δεν κάνει άλλος στον κόσμο» και ας ήταν αντί για καφές … καβουρντισμένο ρεβίθι…

-Καλώς τον γιατρό.

Συγχορδία καλωσορισμάτων από τους χωριανούς που από νωρίς είχαν πιάσει θέση στη «σάλα» της κυρα_Σταυρούλας περιμένοντας τον. Εκείνος χαμογελαστός τους χαιρετούσε έναν προς έναν απευθυνόμενος σ΄αυτούς με τα μικρά τους ονόματα.

-Τι έχουμε σήμερα μπάρμπα Θανάση ? Το πήρες εκείνο το σιρόπι που σου έδωσα την περασμένη φορά ?

-Α κυρά Γιώργαινα θα σε μαλώσω, δεν σου είπα να μη λύσεις το χέρι σου πριν το ξαναδώ ? …

Τέτοιες κουβέντες κάθε Τετάρτη!  Γνώριμες ! Όλες τις Τετάρτες. Ούτε χειμώνες ούτε χιόνια ούτε βροχές και καταιγίδες μπόρεσαν να σταθούν εμπόδιο σ΄αυτό το αέναο πηγαινέλα… Ο γιατρός ήταν πάντα εκεί. Πάντα στην ώρα του. Πάντα διασχίζοντας με το άλογό του τον ορεινό όγκο της Ζήριας για να κερδίζει χρόνο…

Πρώτα ένας καλός λόγος σε όλους. Μετά δυο ρουφηξιές καφέ ίσα ίσα θαρρώ για να βρει την ευκαιρία να κομπλιμεντάρει την οικοδέσποινα και στη συνέχεια κρατώντας πάντα μια καφέ δερμάτινη τσάντα έμπαινε στην μικρή καμαρούλα που έκανε χρέη ιατρείου… Ώρες ολόκληρες κλεισμένος εκεί ν΄ακούει , ν΄ ακροάζεται, να συμβουλεύει, να ψυχαναλύει, να γιατρεύει… Ακούραστος! Ταγμένος στο καθήκον! «Λειτουργός» μιας επιστήμης που πάνω απ΄ όλα βάζει τον ανθρώπινο πόνο. Άνθρωπος ο ίδιος με όλη τη σημασία της λέξης… Ένας ιεραπόστολος ! Δεν βαρυγκώμησε ποτέ. Δεν πήρε ποτέ χρήματα. Δεν τα είχε ανάγκη άλλωστε. Ήταν πλούσιος έτσι κι αλλιώς…. Στην καρδιά.

Φορούσε πάντα ένα καφετί τριμμένο σακάκι με μανίκια καπλαντισμένα στους αγγόνες με δέρμα … Αρβύλες με  “ντοκ ” και μεταλλικά πέταλα και καρφιά για να μη φθείρονται οι σόλες ήταν τα υποδήματά του… Το παντελόνι του χακί . Στρατιωτικό. Τριμμένο κι αυτό. Καπλαντισμένο στα γόντατα και … πίσω.. . Οι πενιχρές αποδοχές του αγροτικού γιατρού δεν του άφηναν περιθώρια για πολλές πολυτέλεις… Στο κάτω κάτω αντί για καινούργιο  σακάκι προτιμούσε να ξοδεύει αλλού τα χρήματα που του περίσευαν. Αγόραζε με δικά του χρήματα τα φάρμακα που χορηγούσε στους ασθενείς του… Αυτη η δαπάνη είχε μεγαλύτερη αξία από δαπάνες για ρούχα και παπούτσια…

Ως επιστήμων ήταν άριστος. Οι γνωματεύσεις του πάντα επιτυχείς. Οι αγωγές που έδινε έφερναν πάντοτε αποτέλεσμα θετικό. Οι χειρουργικές μικροεπεμβάσεις επίσης. Θυμάμαι τότε που κλήθηκε επειγόντως (δεν ήταν Τετάρτη) να σπεύσει γιατί ο πατέρας μου είχε τραυματιστεί πολύ βαριά στο πόδι του με ένα τσεκούρι… Έφτασε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Νύχτα ! Το άλογο του καταϊδρωμένο γιατί τον έφερνε τρέχοντας… Ήταν παρών σε λιγότερο από μια ώρα. Είχε καταλάβει πόσο επικίνδυνο ήταν το τραύμα και έσπευσε να προλάβει. Λίγο αν είχε καθυστερήσει ο πατέρας μου δεν θα τον ξανάβλεπε. Θα είχε πεθάνει από το αίμα που έχανε γιατί είχε κόψει κάποιο πολύ σημαντικό αγγείο. Καθάρισε την πληγή και την έραψε με κάτι μεταλλικά κλιπ σαν συνδετήρες συρραπτικού. Έδωσε οδηγίες, ηρέμησε την μητέρα μου που από την αγωνία είχε αλλοφρονήσει και καβαλώντας τον Ψαρή χάθηκε στο σκοτάδι παίρνοντας το δρόμο που μέσα από το βουνό τον πήγαινε στο δικό του χωριό…. Δεν πήρε ούτε μια δραχμή. Ποτέ! Ούτε τώρα ούτε όταν άλλαζε το τραύμα ούτε όταν έβγαλε τα τσιμπιδάκια…ΠΟΤΕ !

Οι χωριανοί «έπιναν νερό στο όνομά του» . Προσεύχονταν γι αυτόν. Να τον έχει ο Θεός καλά. Ηταν ο γιατρός και σωτήρας τους…

Αυτός ο ταπεινός ο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΓΙΑΤΡΟΣ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ βραβεύτηκε δυο φορές .  Για την προσφορά του στον άνθρωπο. Για τον αλτρουισμό του. Τον ανθρωπισμό του. Για την επιστήμη του που την υπηρέτησε όσο κανένας άλλος. ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ ! Σε αντιπαράθεση με τους σημερινούς γιατρούς που πρώτα κοιτάνε την τσέπη και μετά το… τραύμα… Τιμώντας τον Ιπποκρατειο όρκο […]καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι […]