Μια φυγή…
Ήταν μια φυγή. Μια απόδραση από την πολύβουη Αθήνα στην κοντινή επαρχία. Δυο ώρες δρόμο με αυτοκίνητο. Μια βόλτα στην ορεινή Κορινθία από όπου και η καταγωγή μου. Αφήσαμε τον αυτοκινητόδρομο στο Κιάτο και πήραμε τον Νομαρχιακό δρόμο προς Στυμφαλία. Εικοσιοκτώ – τριάντα χιλιόμετρα μετά, φθάνεις στο χωριό Κεφαλάρι. Ο δρόμος με άριστη ασφαλτόστρωση για επαρχιακό δρόμο σε ανεβάζει στο 800 και μέτρα υψόμετρο χωρίς καμιά δυσκολία. Το τοπίο, καθώς ετοιμάζεται να ενδυθεί την ανοιξιάτικη φορεσιά του,μαγευτικά όμορφο. Ανθισμένες αμυγδαλιές και αγριοαπιδιές διάσπαρτες στους καλοστοιχισμένους αμπελώνες δίνουν το τόνο. Οι πρώτες χρωματιστές μαργαριτούλες, κίτρινες άσπρες και μωβ, πινελιές σ΄ ένα πίνακα που μόλις έχει αρχίσει να δημιουργείται…Η άνοιξη φθάνει. Είναι εδώ!
Έχουμε ήδη ανέβει πολύ ψηλά, Στο βάθος, χιονισμένη ακόμα, μεγαλόπρεπη ξεπροβάλει η Ζήρεια. Λίγο ακόμα και φθάσαμε. Το Κεφαλάρι είναι κτισμένο στους πρόποδες αυτού του πανέμορφου βουνού. Δέκα λεπτά αργότερα είμαστε ήδη σταματημένοι στην Ταβέρνα «Ο Μάγκας» που μόνιμα καλωσορίζει τους επισκέπτες του Κεφαλαριού. Πίνουμε τον καφέ μας και πιάνουμε κουβέντα με τον «Μάγκα» που, χρόνια πριν γυρίζοντας από την ξενιτιά και θέλοντας να ζήσει στο χωριό του, «άνοιξε» αυτό το «μαγαζί»… Φιλοσοφίες και κουβεντολόι επί παντός επιστητού. Για την παγκοσμιοποίηση, για πολιτική, για την οικονομία για τον πολιτισμό. Για τον χειμώνα και τα χιόνια, τις «δουλειές»και τις «αναδουλειές» …
Οι γαργαλιστικές μυρουδιές από το υπέροχο σπιτικό φαγητό, που πάντα γεύεται ο επισκέπτης σ΄ αυτό το καλό μαγαζί, άρχισαν παιχνίδι με τα ρουθούνια και το στομάχι μας.Αποσώσαμε το καφεδάκι μας δώσαμε ραντεβού για φαγητό κατά τις δύο και ανηφορίσαμε το τελευταίο χιλιόμετρο που χωρίζει τον «Μάγκα» από την πλατεία του χωριού. Ο γερο-πλάτανος, που κουβαλά στην πλάτη του πάνω από διακοσια χρόνια ιστορίας, μας καλωσορίζει. Αυτός ο πλάτανος έφτιαξε «τεμπέληδες με το τσουβάλι» έλεγαν οι πιο παλιοί, θέλοντας έτσι να τονίσουντην παχιά καλοκαιρινή σκιά του.Γάμοι, πανηγύρια και γιορτές που κρατούσαν μέρες, όλα γίνονταν εδώ. Κάτω από τον πλάτανο. Δίπλα η παλιά βασιλική του Αι Δημήτρηπολιούχου του χωριού και απέναντι ο ξενώνας «Αρχοντικό».Και τα δύο κτήρια αναπαλαιωμένα αναδεικνύουν κατά τον καλύτερο τρόπο την αριστουργηματική αρχιτεκτονική και τα δομικά υλικά μιας εποχής που ακόμα συγκινεί με την αισθητική και το μεγαλείο της… 
Περπατήσαμε τον περιφερειακό δρόμο κάνοντας το γύρο του χωριού τραβήξαμε φωτογραφίες κα αναπολέσαμε τις εποχές που μικρά παιδιά ξεσηκώναμε τον κόσμο με τις φωνές και το παιχνίδι μας.Πόσα παιδιά αλήθεια.! Περισσότερα από 150 στο τριθέσιο Δημοτικό σχολείοπου, σήμερα, αφού για πολλά χρόνια γνώρισε την εγκατάλειψηπου έφερε η εσωτερική μετανάστευση, αναστηλώνεται για να γίνει πολιτιστικό κέντρο… Υπέροχο κτήριο από πελεκητή πέτρα. Κτίστηκε επί εποχής Πάγκαλου και εκατό τόσα χρόνια μετά στέκει ακόμα εκεί ολόρθο χωρίς κανένα «τραύμα» ζωτικής σημασίας στο «κουφάρι» του…
Κατεβήκαμε στον «κάμπο» και περάσαμε από τον «μεσιανό μύλο», που αναστηλώνεται με τη φιλοδοξία να ξαναζήσει τα μεγαλεία μια εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί.Τρεις νερόμυλους είχε το χωριό που έσφυζαν από ζωή. Από τους δυο δεν υπάρχουν πλέον ούτε τα χνάρια τους. Η βιομηχανική επανάσταση είχε και τις επιπτώσεις της. Χειρότερη απ’ όλες η ερημοποίηση της υπαίθρου και ο συνωστισμός του πληθυσμού στα αστικά κέντρα. Ενός πληθυσμού που έκανε το λάθος να ζητήσει την κατάκτηση του μεγάλου ονείρου στις απρόσωπες πολιτείες και που σήμεραπνιγμένος από το τσιμέντο και το καυσαέριο ζητά οδό διαφυγής γυρίζοντας πίσω…
Νωρίς το βράδυ με γεμισμένες τις μπαταρίες μας από τις παραστάσεις και τις γεύσεις της υπαίθρου επιστρέψαμεκάνοντας όνειρα για μια νέα απόδραση. Αυτή τη φορά Μπορεί να πιούμε τον καφέ μας στις «Πλειάδες» στους Καλλιάνους. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Η να πάμε μέχρι τη λίμνη της Στυμφαλίας όπου ο Ηρακλής έκανε έναν από τους άθλους του.Η ν’ ανέβουμε στο «Ξενία» στην Καστανιά. Η να ξανα πάμε στο «Μάγκα»για καλό φαγητό και γνήσιο κοκκινέλι….
