Σήμερα και χθές
Τι κι αν είναι σήμερα
χωρίς το χθες μαζί του
αφού το χθες εχάθηκε
κι άφησε τη βουή του
Το σήμερα ειν΄ άδειο
χωρίς το χθες μαζί του
εκείνο που εχάθηκε
κι άφησε τη βουή του
Και πώς να ζω το σήμερα
χωρίς το χθες μαζί του
αφού το χθες εχάθηκε
κι άφησε τη βουή του
stage…
Το ακούσαμε κι αυτό. Σαν μέτρο σοσιαλιστικό ντε. Ως μέτρο αξιοκρατίας που πάει τα πράγματα μπροστά. Που είναι από τα πιο βαριά στο πρόγραμμα των 100 ημερών… Όλοι οι εργαζόμενοι με το (αισχρό) σύστημα των stage θα απολυθούν. Θα μείνουν δηλαδή στον δρόμο. Λες και με τα 500 ευρώ και την ανασφάλιστη εργασία δεν ήσαν στον δρόμο. Και μετά ? Το μετά το γνωρίζουμε πολύ καλά.Έχει ιστορία που έρχεται από τα βάθη του χθες. Θα διαλεχτούν τα «δικά μας» παιδιά και θα πιάσουν εργασία με… σύμβαση ορισμένου χρόνου… Δηλαδή από την μια ομηρία στην άλλη. Και τα άλλα τα παιδιά ? Αυτά δεν είναι ελληνόπουλα ? Αυτά δεν έχουν ανάγκες? Μικρές θα μου πείτε αφού τις κάλυπταν με 500 ψωροευρω…. Κάποιος που μπορεί να ανεχτεί και να ζήσει με το αστρονομικό ποσό των 400 – 500 ευρώ μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Αυτό μάλλον πρυτανεύει ως σοσιαλιστική σκέψη στη νέα εποχή. Θα απολυθούν πάνω από 10.000 σκληρά εργαζόμενα νέα παιδιά. 10.000 τουλάχιστον θέσεις εργασίας θα μείνουν κενές. Φανταστείτε τι μπάχαλο θα επακολουθήσει. Αλλά ποιος νοιάζεται ? Μήπως ο σοσια(υ)λισμός? Η Ελλάδα έχει εμπειρία στο να «τρώει» τα παιδιά της. Στην πρώτη ευκαιρία ανοίγει διάπλατα τα λαίμαργα σαγόνια της και τα καταβροχθίζει αχόρταγα ως να είναι εχθροίτης….
Ψυχή Βαθιά
Πόσο βαθιά πρέπει, αλήθεια,να είναι η ψυχή του ανθρώπου για ν΄ αντέξει τον παραλογισμό ενός εμφύλιου ?
Ψυχή Βαθιά. Μια ταινία από έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη. Η πιο ρεαλιστική ίσως προσέγγιση μιας εποχής που πήγε την Ελλάδα 50 τουλάχιστον χρόνια πίσω. Μια ταινία προσεγμένη. Αντικειμενική, όσο μπορεί να είναι για μια εποχή,που πότισε τα χώματα της πατρίδας με το αίμα αδελφών. Που η κακή μοίρα τους έταξε να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Που η προπαγάνδα των «ξένων» συμφερόντων τους πότισε με μίσος και τους δίχασε. Ένα διχασμό τόσο βαθύ που φθάνει να αγγίζει ακόμα και το σήμερα.Μια ταινία ένα ερώτημα. Καυτό. Αναπάντητο.Ποιος κέρδισε ?
Σίγουρα χάσαμε όλοι ! Και οι από «κει» και οι «αποδώ»… Και το πληρώσαμε πολύ ακριβά. Το πληρώνουμε ίσως ακόμα.
Η ταινία στέκεται με πολύ αξιοπρέπεια στις «λεπτές γραμμές». Δεν «ξύνει» πληγές. Το έντονο συναισθηματικό στοιχείο είναι διάχυτοκαι προβληματίζει θετικά. Οι καλογυρισμένες σκηνές και τα ηχητικά εφε συμβάλουν στη δημιουργία ενός αξιόλογου συνόλου που αξίζει να το δουν όλοι. Μην τη χασετε !
Καταιγιδα
Σύννεφα σκέπασαν τον ήλιο
Μαύρα ! Ανταριασμένα.
Σύννεφα καταιγίδας.
Ξέσπασε !
Αστραποβολητά.
Μαχαίρια δίκοπα ίσια στη σάρκα
Την πονεμένη,
Στην καρδιά.
Σύννεφα μαύρα πυκνά.
Βέλο χηρείας.
Καταιγίδα δακρύων
Πνιγμένοι ιβίσκοι
Κάθε μέρα ενα κλικ…
Με μόνο ένα σας κλικ μπορείτε να συμβάλετε ώστε να σωθει ενα παιδί, ενας ηλικιωμένος ή ένα ζώο..
Δοκιμάστε τε. Θα χρειαστείτε μόνο μερικά λεπτά. Μπορεί και να δουλεύει….
Ενα “παιχνιδι”
Τον εντυπωσίασε τον nick name που είχε διαλέξει.«Μαύρη_Ντάλια»…. Η ντάλια είναι το αγαπημένο του λουλούδι. Επειδή είναι τρυφερό. Βελούδινο.Επειδή δεν έχει άρωμα. Του βάζει άρωμα η φαντασία. Άλλοτε ξωτικό άλλοτε τριανταφυλλένιο… Την έπλασε στο μυαλό του και κείνη βελούδινη. Νταλιένα… Και έτσι την έχει ακόμα.
«Συναντιούνται» κρυφά τα πρωινά, τα μεσημέρια τα βράδια… Παίζουν,συζητάνε, φαντασιωνονται… Γνωρίστηκαν λίγες μέρες πριν. Τυχαία.Σ ΄ένα παιχνίδι σκραμπλ. Άλλαξαν μια καλησπέρα. Δυο τρεις κουβέντες καθημερινές. Τυπικές! Πως σε λένε, τι δουλειά κάνεις, που εργάζεσαι… Παίξανε ένα ακόμα παιχνίδι.Το έχασε εκείνος. Εκείνη ήταν πιο έμπειρη. Είπαν ευχαριστώ και συμφωνήσανε να ξαναβρεθούν. Για να του μάθει τα κόλπα. Να γίνει καλός παίκτης στο σκραμπλ… Και ξαναβρέθηκαν. Την άλλη μέρα. Και την παράλλη. Ξανά και ξανά. Κουβέντιασαν περισσότερο. Του άρεσε να συζητά μαζί της. Είχε εκπληκτικό χιούμορ. Γοητευόταν από τις ατάκες της. Τα έξυπνα υπονοούμενα της τον έκαναν να γελά σαν μικρό παιδί… Τη ρώτησε πως τη λένε.
Του είπε Σ.
Ρώτησε και κείνη για τ΄ όνομα του.
Της είπε Μ.
Συνήθισαν να λένε καληνύχτα το βράδυ και καλημέρα το πρωί. Μ΄ ένα mail. Που τις πιο πολλές φορές κουβάλαγε και ένα λουλούδι. Εκείνος ήταν πιο διαχυτικός. Της έστελνε και φιλιά. Εκείνη, στην αρχή, ήταν πιο συγκρατημένη. Και έτσι κύλησε μια εβδομάδα… Και σιγά σιγά έγιναν αχώριστοι. Μίλησαν για πιο προσωπικά θέματα. Του είπε πως είναι η ζωή της. Τι διαβάζει. Τι μουσική ακούει. Τι της αρέσει. Του υπέδειξε ένα σταθμό στο ραδιόφωνο. Που έγινε ο σταθμός τους… Του είπε για τους φίλους της. Για τηνοικογένειά της. Τη ζωή της.Του είπε ακόμα πως είναι μόνη. Έχασε πράγματα γιατί έκανε υποχωρήσεις στη ζωή. Αναγκάστηκε να αλλάξει ακόμα και διαμονή…Την άκουγε. Της έδινε κουράγιο. Της είπε πως η μοναξιά είναι δώρο της εποχής μας. Πως και κείνος είναι μόνος μερικές φορές. Της χάρισε μερικούς στίχους. Προσπάθησε να την κάνει να χαμογελά. Να βλέπει τα πράγματαπιο αισιόδοξα… Κάθε μέρα που περνά να τραβά γραμμές και να μη γυρίζει πίσω… Ήθελε να την αισθάνεται ευτυχισμένη Της έστελνε και της ξανάστελνε λουλούδια…
Της άρεσε αυτό! Τον βεβαίωσε ότι τώρα νοιώθει καλύτερα. Ότι είναι πιο χαρούμενη.
«Παιχνίδι στο παιχνίδι» έγινε και κείνος καλός «παίχτης» Άρχισε σιγά σιγά να την «κερδίζει». Αυτό την προβλημάτιζε.… Ούτε καν ήξερε τι πραγματικά ήθελε. Δεν είχε ποτέ φανταστεί πόσο απαραίτητος μπορεί να σου γίνει ένας άνθρωπος που μαζί του δεν έχεις κάνει ούτε μια χειραψία… Φοβόταν ότι τον είχε ερωτευτεί. Θέλησε να εξηγηθεί με ένα mail. Ποια πραγματικά είναι. Μπορεί και να σκέφτηκε πως το «παιχνίδι» γίνεται πολύ σοβαρό και θέλησε να το οριοθετήσει…Ίσως και να το διακόψει. Της απάντησε. Από τη φύση του είναι εξαιρετικά ευγενής. Δεν θέλησε να της δημιουργήσει προβλήματα μη αναστρέψιμα. Της θύμισε εξάλλου,ότι από την πρώτη στιγμή της είχε πει πως το «παιχνίδι» αυτό εκείνη το καθορίζει. Το πηγαίνει μέχρι εκεί που εκείνη θέλει. Το τερματίζει οποτεδήποτε θελήσει. Εκείνος θα κρατήσει την υπόσχεσή του….
Αντάλλαξαν μια τελευταία καληνύχτα…
Σκέφτηκαν να σβήσουν τα nick τους από τη λίστα των φίλων. Η δική του λίστα θαήταν άδεια τώρα πια. Εκείνης ? Ποιος ξέρει…
Φαντάστηκε την πραγματικότητα χωρίς εκείνη στη«λίστα» φίλων του.Κανένα παιχνίδι δενθα τον συγκινούσε πλέον. Είχε συνηθίσει την παρουσία της. Είχε συνηθίσει ν΄ ακούει τον χαρακτηριστικό ήχο του notifier κάθε φορά που ένα mail της έφθανε στη θυρίδα του. Αυτή η σιγή θα τον ενοχλούσε. Καταλάβαινε πως θα του έλειπε. Εκείνης θα της έλειπε το ίδιο ? Είχε υποσχεθεί πως δεν θα την ενοχλήσει ξανά. Θα τηρούσε τον λόγο του. Έτσι έχει μάθει να κάνει στη ζωή του.
Μπήκε ακόμα μια φορά στο «δίκτυο». Έψαξε στ΄ “αγαπημένα” τη γνωστή URL. Είπε να παίξει μια παρτίδα πόκερ. Να ξεδώσει λίγο. Κάθισε σ΄ ένα τραπέζι με πέντε άγνωστους συμπαίκτες. Έχανε. Το μυαλό του δεν ήταν εκεί…Ετοιμαζόταν να βγει. Να κλείσει τον υπολογιστή του και να φύγει… Έπιασε το «ποντίκι» οδήγησε το βελάκι στο start και ετοιμαζόταν να κάνει κλικ όταν…
Γκλιν – Γκλαν ! Ο γνώριμος ήχος τουnotifier τον σταμάτησε. Το μικρό παραθυράκι που αναδύθηκε στην κάτω δεξιά γωνία της οθόνης έγραφε: Έχετε νέο mail. «Κλικάρησε» το σχετικό εικονίδιο. Ένα μήνυμα από κείνη μόλις είχε φθάσει…και αμέσως μετά και ένα ακόμα…
Ακολούθησε ένα δικό του μήνυμα,που της έλεγε πόσο χάρηκε που ήταν εκεί… Ξανάρχισαν το «παιχνίδι»… Του είπε πως της είχε λείψει. Πως τον σκεπτόταν. Πως μια δυο φορές τον έφερε στο νου της ερωτικά και «τελείωσε» μαζί του. Του είπε ακόμα πως θέλει να τον συναντήσει. … Εκείνος τησυναντά έτσι κι αλλιώς με τη σκέψη του. Έχει φτιάξει, στο νου του, μια εικόνα ονειρική. Ιδανική ! Την εικόνα της τέλειας γυναίκας….
Δείχνουν και οι δυο χαρούμενοι. Είναι μαζί κι αςμην έχουν ποτέ συναντηθεί. Ας μην έχουν ακούσει ποτέ ο ένας τη φωνή του άλλου. Ας μην έχουν ποτέ πιει ένα καφεδάκι μαζί …
Είναι χαρούμενοι και ας μην έχουν ανταλλάξει ούτε μια χειραψία…
Δρόμοι του μυαλού
Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
βαρκούλα μ’ ολάνοιχτα τα κάτασπρα πανιά
στου δροσερού μαΐστρου τα φιλήματα αφημένα
νάζια να κάνουν στον νοτιά…
Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
θεά γοργόνα στα κύματα ν΄ αφροπατάς
το Μεγαλέξανδρο να ψάχνεις
και την αγάπη να ζητάς..
Σε σκέφτομαι καθώς αγναντεύω το πέλαγος
Πέλαγος των αισθήσεων…θάλασσα παραισθήσεων
σε σκέφτομαι καθώς έρχεται το σούρουπο
το γκριζωπό του πέπλο στα νυχτολούλουδα ν΄ απλώσει,
που βιάζονται τη νύχτα να στολίσουν
και τ΄ αρωμά τους να σκορπίσουν στις αυλές…
Σε σκέφτομαι καθώς βλέπω τ΄ αστέρια
διαμάντια λαμπερά στον ουρανό
Βραχιόλια να σου φτιάχνουν ακριβά
να τα φορέσεις στο λαιμό.
σε σκέφτομαι τις μέρες, τις νύχτες, τις ώρες που δεν σ έχω,
σε σκέφτομαι, σε σκέφτομαι κι αντέχω…
Πλέων επί οίνοπα πόντον…
Και καθώς περιηγείται κανείς τη Φρανκφούρτη τα βήματά του σταματούν μπροστά στο μεγάλο ποτάμι. Τον Μειν. Που στο διάβα του να συναντήσει τον Ρήνο κυλά τα σκουροπράσινα έως καφετιά νερά του ήρεμα κόβοντας την πόλη στα δυο. Στη μεγάλη μεταλλική γέφυρα που ενώνει τη μια όχθη με την άλλη σε περιμένει μια έκπληξη.Πολύ μεγάλη! Που σε κάνει να αισθανθείς περήφανος για τη καταγωγή σου.
Μια ελληνική επιγραφή!
Μια ρήση Ομηρική δεσπόζει στη μέση της γέφυρας γραμμένη μάλιστα με ελληνικά γράμματα.
«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»
Στη βάση μια άλλη μικρότερη εξηγεί στα Γερμανικά και υποσημειώνει «Όμηρος, Οδύσσεια, Α.183» Ανατριχιάζεις. Να βλέπεις στη καρδιά του οικονομικού κέντρου της Γερμανίας – και όχι μόνο – ένα στίχο της Οδύσσειας.
«Ταξιδεύοντας σε τόπο αλλόγλωσσο (αλλόθροι άνθρωποι, άνθρωποι που μιλάνε διαφορετική γλώσσα) σε σκουρόχρωμα (σαν το κρασί) νερα….
Μοναξια
Μην έλθεις πάλι μοναξιά
Στη μοναξιά μου …
Απόψε ονειρεύομαι Πανσεληνο
Άσε τα΄ ασήμι να χυθεί στα ονειρά μου
Μην έλθεις πάλι μοναξιά
στη μοναξιά μου…
Μια φέτα καρπούζι…
Ενα καλό δείπνο. Δυο – τρείς μπύρες. Ελληνικές ! Και μετα μια φέτα καρπούζι…
Κουβεντούλα με καλή παρέα. Κάπου δίπλα στη θάλασσα. Ο παφλασμός των κυμμάτων να χαιδεύει τ΄ αυτιά.
Στο βάθος του ορίζοντα ορατές ακόμα οι πορτοκαλιές ανταύγεις του ηλιου που κρύφτηκε στα γαλάζια νερά.
Η δροσερή αύρα, αόρατη βεντάλια, χίλιων “ευνούχων” ….
Καλοκαίρι. Διακοπές. Τί καλύτερο ?
