Το δεντράκι

Δεν είχε λαμπάκια ηλεκτρικά. Δεν είχε στολίδια περίτεχνα. Δεν είχε μπάλες χρυσές και ασημένιες. Δεν ήταν ψηλό μέχρι το ταβάνι. Ένα μικρό άγριο ελατάκι και μερικά κλαδάκια γκύ, παράνομα υλοτομημένα τις πιο πολλές φορές, πάνω σ΄ ένα τραπέζι μπροστά από το παράθυρο της «σάλας». Ν΄ αγναντεύει το χιόνι που καμιά φορά έφτανε και τα δύο μέτρα ύψος…

Τουφίτσες βαμβάκι και φιογκάκιααπό τούλινες κορδελιτσες τα πολύτιμα στολίδια του… Και ένα αστέρι στην κορυφή. Από ζυμάρι ψωμιού. Που η μητέρα το ζύμωνε και το κένταγε με ψιλά «μακαρονάκια» ζύμης και καρύδια. Με ροδόνερο και καραμελωμένο μέλι για να… λάμπει… Που έγραφε «Χρόνια πολλά»…

Στη βάση δεν είχε … φάτνη. Ούτε τάρανδους και αϊ-Βασίληδες… αλλά μια εικονίτσα. Της Παναγίας με το μικρό Χριστούλη στην αγκαλιά της. Και ένα καντήλιπου δεν έσβηνε ποτέ όσο το δεντράκι ήταν εκεί. Μέχρι των φώτων που αγιάζονταν τα νερά. Που είχαν πιαπεράσει οι γιορτές…

Δεν είχε λαμπάκια ηλεκτρικά. Δεν είχε στολίδια περίτεχνα. Δεν είχε μπάλες χρυσές και ασημένιες. Δεν ήταν ψηλό μέχρι το ταβάνι… Είχε όμως το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Την αληθινή ΑΓΑΠΗ την τόσο δυσεύρετη στις μέρες μας…

Χρόνια πολλά Καλά Χριστούγεννα.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ: Η Ελλάδα θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας…

Aθήνα, 9.8.10

Αγαπητέ μου Γιώργο

Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.

Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».

Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ , χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.

Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά

περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία! Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;

Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου "παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας"». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;

Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ. Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.

Με θερμούς χαιρετισμούς,

Μίκης Θεοδωράκης

Κατοχή

Θυμάμαι κείνες τις ιστορίες για την «κατοχή» που διηγιόταν η μητέρα μου… Εκείνες τις απίστευτες, για μένα, ιστορίες για ανέχεια και πείνα που πάντα κατέληγαν με την ευχή «παιδάκι μου να μη δώσει ο Θεός να ξαναζήσουμε τέτοια φτώχεια…» Θυμάμαι το ταξίδι των ματιών της καθώς οι μνήμες εκείνης της απάνθρωπης εποχής έφερναν μπροστά της εικόνες που την έκαναν ν΄ ανατριχιάζει… “Η πείνα παιδάκι μου δεν αντέχεται” μου έλεγε… Την κοιτούσα, θυμάμαι, μόνιμα απορημένος όταν έλεγε αυτές τις ιστορίες. Δεν μπορούσα να καταλάβω, να φανταστώ καν πως είναι δυνατό να συνέβησαν αυτά που εξιστορούσε. Πως ήταν δυνατό άνθρωποι να πέθαιναν από την πείνα ? Στο «τραπέζι» που μεγάλωνα, βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη, πάντα υπήρχε, φτωχικό πλούσιο δεν έχει σημασία, φαγητό…

Πέρασαν χρόνια από τότε. Κάνοντας τις δικές μου αναδρομές στο παρελθόν βλέπω ότι η ζωή μου/μας καθημερινά γινόταν και «καλύτερη». Η Χώρα αναπτύσσονταν. (?) Οι πολίτες, με λυμένο (?) το επισιτιστικό δημιουργούσαν ανάγκες που δεν τις είχαν πραγματικά ανάγκη… Πρώτο και δεύτερο αυτοκίνητο πολλές φορές και τρίτο… Τα ρούχα «επώνυμα» λες και αν δεν είχαν «κροκόδειλο» ή «πολίστα» στο τσεπάκι δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους… Τα καφενεία έγιναν «καφε» το καφεδάκι εσπρέσο και καπουτσίνο η μπριζόλα έγινε «στέικ» και πάει λέγοντας… Τα μουστάκια κομμένα και οι φούστες… όλο και πιο κοντές… Στη λάτρα του σπιτιού η… Αλβανίδα, στην οικοδομή ο Αλβανός στο χωράφι ο Ινδός… Οι νεοέλληνες αραχτοί και… λάιτ… Νάναι καλά και οι τράπεζες. Δάνειο για διακοπές. Δάνειο για αυτοκίνητο, καγιεν παρακαλώ… Δάνειο για … σολαριουμ… Δάνειο δάνειο δάνειο…. Επίπλαστη παροδική ευημερία για τους πολλούς τόση ώστε να μη βλέπουν τη λαμογιά των λίγων… Των πολιτικών, των τραπεζιτών των επίορκων δημόσιων λειτουργών…

Ολυμπιακοί αγώνες ! Εθνική έπαρση για τη μικρή Ελλάδα που κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Που έκανε τους «καλύτερους αγώνες» από όλες τις άλλες χώρες. Ασφαλείς και μεγαλειώδεις…

Τέτοιες παπαριές…

Και ο λαός να ζει το μεγαλείο της ψευτιάς… Υπνωτισμένος από το συνεχές και ανελέητο σφυροκόπημα της καθοδήγησης των μέσων… Τυφλωμένος από την καθημερινή προπαγάνδα εκείνων πουν θησαυρίζουν σε βάρος του, εκείνων που δεν τους πιάνουν οι νόμοι, που δεν πληρώνουν φόρους, που τα αδικήματα τους παραγράφονται, που δεν μπαίνουν φυλακή… Από την προπαγάνδα εκείνων που με μεγάλη μαεστρία κατάφεραν να αλλοτριώσουν το σύστημα αξιών του νεοέλληνα…

Όλα για το εφήμερο, το αναλώσιμο, το επειδεικτικό… Όλα για μένα! Τίποτα για μας… Και η ζωή έτσι συνεχίζονταν και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι μέχρι…. Μέχρι που έσκασε η βόμβα… Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τα χρέη που αλόγιστα (?) δημιουργούσαμε τόσα χρόνια… Και δυστυχώς για μας το ταμείο είναι … μείον…

Χρωστάμε ως χώρα περισσότερα απ΄ ότι παράγουμε. Δεν μας δανείζει κανείς πια. Η καλύτερα για να μας δανείσει ζητά εγγυήσεις σε… «γη και ύδωρ»… Και το χειρότερο τα ζητά από το ΛΑΟ !..  Που οι επιτήδειοι έντεχνα τον έβαλαν στο παιχνίδι τους. Που τον χρέωσαν μέχρι το λαιμό παίρνοντας τα χρηματά του και στελνοντάς τα σε ατομικούς λογαριασμούς τους στην Ελβετία… Και ο ταλαίπωρος λαός που πίστεψε πως η «κατοχή», που είχε ακούσει από τις διηγήσεις της μητέρας, είχε περάσει και είχε φύγει ανεπιστρεπτί καλείται τώρα να την ζήσει. Να τη βιώσει αυτός και τα παιδιά του… Του ζητούν ν΄αλλάξει τη ζωή που τον έμαθαν να ζει… Του ζητούν το μισθό του, τη σύνταξη του, την περίθαλψη του, την περηφάνια του, την υπόστασή του την ίδια… Κατακτητές δυνάστες και τιμωροί του εκείνοι που ευθύνονται για το χάλι του. Που το δημιούργησαν… Εκείνοι που για να πετύχουν το στόχο τους τον έκαναν «ωχαδερφιστή» και αδιάφορο… Που του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του πετυχημένου μόνο και μόνο για να τον βάλουν στο παιχνίδι τους ώστε να νοιώσει συνένοχος την “ώρα της κρίσης” και να δεχτεί να πληρώσει αντί για εκείνους που πραγματικά χρωστούν …

Η ώρα της κρίσης εφτασε. Είναι εδώ. Λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μπαίνει στο σπίτι μας και στη ζωή μας για να μας φέρει μια νέα «κατοχή»… χειρότερη από τη Γερμανική… γιατί θα μας αναγκάσει να ζήσουμε χωρίς… “ARMANI , GUCCI και HUGO BOSS” χωρίς “στεικ και φουα γκρα” και να πάρει η ευχή τα έχουμε συνηθίσει…

O Γιατρός ο Κανέλος

Αφορμή για να γραφεί το παρακάτω κειμενάκι δόθηκε απότο πόστ με τίτλο» «ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ …» της άγνωστής μου πλην όμως πολύ αγαπητής μου blogger Άννας.

Τέλος δεκαετίας του 50 αρχές του 60. Τα ορεινά χωριά , από πλευράς ιατρικής περίθαλψης, εξυπηρετούντο από τον «αγροτικό ιατρό». Ο αγροτικός ιατρός ήταν διορισμένος από το κράτος. Είχε έδρα κάποιο «Κεφαλοχώρι» της ευρύτερης περιοχής και σε τακτά χρονικά διαστήματα επισκεπτόταν τα λοιπά χωριά της δικαιοδοσίας του παρέχοντας έτσι στοιχειώδη, αλλά πολύ ουσιαστική, ιατρική φροντίδα στον πολυβασανισμένο λαό της ελληνικής υπαίθρου…

Κανέλλος, λεγόταν. Νομίζω πως το μικρό του όνομα ήταν Παναγιώτης. Στο χωριό μου ερχόταν κάθε Τετάρτη. Αν και μικρό παιδί τότε, τον θυμάμαι πολύ καλά. Μού είχε δώσει άπειρες φορές σιρόπια και μαντζούνια για πονόλαιμο γρίπη πυρετό… Είχε γευματίσει στο σπίτι μας δεκάδες φορές. Θυμάμαι, επίσης, το λευκόγκριζο άλογο με τη δερμάτινη σέλα, που χρόνια πολλά τον κουβαλούσε στην πλάτη μεταφέροντας τον από χωριό σε χωριό.

Στο χωριό μου έφτανε κατά τις 10:00. Ξεπέζευε στην αυλή του μπάρμπα Φάνη το σπίτι του οποίου κάθε Τετάρτη πρωί μετατρεπόταν σε… κέντρο υγείας… Πρώτη δουλειά να «καρπιστεί» ο «Ψαρής». Ψαρή έλεγαν το άλογο. Είχε φροντίσει γιαυτό ο κυρ-Φάνης. Χρόνια τώρα, αμέτρητες Τετάρτες τον περίμενε με τον «ντορβά» γεμάτο καλαμπόκι. Ο Ψαρής λες και το περίμενε. Μ΄ ένα κούνημα της ουράς και ένα απαλό χλιμίντρισμα  τον ευχαριστούσε για το καλό του γεύμα… Η κυρία Σταυρούλα, η γυναίκα του κυρ_ Φάνη είχε ήδη βάλει το μπρίκι στη χόβολη για τον «καφέ του γιατρού», που ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να της πει ότι «καλύτερο καφέ δεν κάνει άλλος στον κόσμο» και ας ήταν αντί για καφές … καβουρντισμένο ρεβίθι…

-Καλώς τον γιατρό.

Συγχορδία καλωσορισμάτων από τους χωριανούς που από νωρίς είχαν πιάσει θέση στη «σάλα» της κυρα_Σταυρούλας περιμένοντας τον. Εκείνος χαμογελαστός τους χαιρετούσε έναν προς έναν απευθυνόμενος σ΄αυτούς με τα μικρά τους ονόματα.

-Τι έχουμε σήμερα μπάρμπα Θανάση ? Το πήρες εκείνο το σιρόπι που σου έδωσα την περασμένη φορά ?

-Α κυρά Γιώργαινα θα σε μαλώσω, δεν σου είπα να μη λύσεις το χέρι σου πριν το ξαναδώ ? …

Τέτοιες κουβέντες κάθε Τετάρτη!  Γνώριμες ! Όλες τις Τετάρτες. Ούτε χειμώνες ούτε χιόνια ούτε βροχές και καταιγίδες μπόρεσαν να σταθούν εμπόδιο σ΄αυτό το αέναο πηγαινέλα… Ο γιατρός ήταν πάντα εκεί. Πάντα στην ώρα του. Πάντα διασχίζοντας με το άλογό του τον ορεινό όγκο της Ζήριας για να κερδίζει χρόνο…

Πρώτα ένας καλός λόγος σε όλους. Μετά δυο ρουφηξιές καφέ ίσα ίσα θαρρώ για να βρει την ευκαιρία να κομπλιμεντάρει την οικοδέσποινα και στη συνέχεια κρατώντας πάντα μια καφέ δερμάτινη τσάντα έμπαινε στην μικρή καμαρούλα που έκανε χρέη ιατρείου… Ώρες ολόκληρες κλεισμένος εκεί ν΄ακούει , ν΄ ακροάζεται, να συμβουλεύει, να ψυχαναλύει, να γιατρεύει… Ακούραστος! Ταγμένος στο καθήκον! «Λειτουργός» μιας επιστήμης που πάνω απ΄ όλα βάζει τον ανθρώπινο πόνο. Άνθρωπος ο ίδιος με όλη τη σημασία της λέξης… Ένας ιεραπόστολος ! Δεν βαρυγκώμησε ποτέ. Δεν πήρε ποτέ χρήματα. Δεν τα είχε ανάγκη άλλωστε. Ήταν πλούσιος έτσι κι αλλιώς…. Στην καρδιά.

Φορούσε πάντα ένα καφετί τριμμένο σακάκι με μανίκια καπλαντισμένα στους αγγόνες με δέρμα … Αρβύλες με  “ντοκ ” και μεταλλικά πέταλα και καρφιά για να μη φθείρονται οι σόλες ήταν τα υποδήματά του… Το παντελόνι του χακί . Στρατιωτικό. Τριμμένο κι αυτό. Καπλαντισμένο στα γόντατα και … πίσω.. . Οι πενιχρές αποδοχές του αγροτικού γιατρού δεν του άφηναν περιθώρια για πολλές πολυτέλεις… Στο κάτω κάτω αντί για καινούργιο  σακάκι προτιμούσε να ξοδεύει αλλού τα χρήματα που του περίσευαν. Αγόραζε με δικά του χρήματα τα φάρμακα που χορηγούσε στους ασθενείς του… Αυτη η δαπάνη είχε μεγαλύτερη αξία από δαπάνες για ρούχα και παπούτσια…

Ως επιστήμων ήταν άριστος. Οι γνωματεύσεις του πάντα επιτυχείς. Οι αγωγές που έδινε έφερναν πάντοτε αποτέλεσμα θετικό. Οι χειρουργικές μικροεπεμβάσεις επίσης. Θυμάμαι τότε που κλήθηκε επειγόντως (δεν ήταν Τετάρτη) να σπεύσει γιατί ο πατέρας μου είχε τραυματιστεί πολύ βαριά στο πόδι του με ένα τσεκούρι… Έφτασε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Νύχτα ! Το άλογο του καταϊδρωμένο γιατί τον έφερνε τρέχοντας… Ήταν παρών σε λιγότερο από μια ώρα. Είχε καταλάβει πόσο επικίνδυνο ήταν το τραύμα και έσπευσε να προλάβει. Λίγο αν είχε καθυστερήσει ο πατέρας μου δεν θα τον ξανάβλεπε. Θα είχε πεθάνει από το αίμα που έχανε γιατί είχε κόψει κάποιο πολύ σημαντικό αγγείο. Καθάρισε την πληγή και την έραψε με κάτι μεταλλικά κλιπ σαν συνδετήρες συρραπτικού. Έδωσε οδηγίες, ηρέμησε την μητέρα μου που από την αγωνία είχε αλλοφρονήσει και καβαλώντας τον Ψαρή χάθηκε στο σκοτάδι παίρνοντας το δρόμο που μέσα από το βουνό τον πήγαινε στο δικό του χωριό…. Δεν πήρε ούτε μια δραχμή. Ποτέ! Ούτε τώρα ούτε όταν άλλαζε το τραύμα ούτε όταν έβγαλε τα τσιμπιδάκια…ΠΟΤΕ !

Οι χωριανοί «έπιναν νερό στο όνομά του» . Προσεύχονταν γι αυτόν. Να τον έχει ο Θεός καλά. Ηταν ο γιατρός και σωτήρας τους…

Αυτός ο ταπεινός ο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΓΙΑΤΡΟΣ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ βραβεύτηκε δυο φορές .  Για την προσφορά του στον άνθρωπο. Για τον αλτρουισμό του. Τον ανθρωπισμό του. Για την επιστήμη του που την υπηρέτησε όσο κανένας άλλος. ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ ! Σε αντιπαράθεση με τους σημερινούς γιατρούς που πρώτα κοιτάνε την τσέπη και μετά το… τραύμα… Τιμώντας τον Ιπποκρατειο όρκο […]καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι […]

Γενναριάτικο φεγγάρι

Βραδάκι. Στο βάθος της χιονισμένης χαράδρας απλώνεται η θάλασσα. Σκούρα. Σε πλήρη αντίθεση με το χιονισμένο τοπίο γύρω. Γαλήνια όμως. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται από κει ψηλά. .. Από τα χίλια σχεδόν μέτρα υψόμετρο ίσα που την αγναντεύεις. Σα μια λίμνη που μόλις ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Πίσω της ο ορίζοντας που διαμορφώνεται από τα ψηλά βουνά της απέναντι πλευράς. Σκοτεινός. Συννεφιασμένος. Ώσπου, ξαφνικά, κάτι σαν φωτοστέφανος αρχίζει σιγά σιγά να διαγράφεται στο βάθος. Που ολοένα γίνεται και πιο φωτεινός. Πιο έντονος. Πιο λαμπερός. Και να, ένας χρυσοπορτοκαλόχρωμος, εκτυφλωτικός σχεδόν, φωτεινός δίσκος αρχίζει να ξεπροβάλει από την πλάτη του μεγάλου βουνού. Ανεβαίνει και μεγαλώνει. Και λάμπει όλο και πιο πολύ. Στη θέα του η θάλασσα πετά το σκουρόχρωμο σεντόνι και ντύνεται με χρώματα. Χρυσαφιά, κίτρινα, πορτοκαλί και ασημένια. Το χιονισμένο τοπίο αποκτά μια εξωγήινη λάμψη. Η χαράδρα λούζεται μ΄ ένα φώς παράξενο. Εξωπραγματικό σχεδόν. Οι χιονονιφάδες που, εν τω μεταξύ, γίνονται όλο και πιο πυκνές μεταφορτώνονται σ΄ ένα πολύχρωμο λαμπερό κομφετί. Που σκορπίζεται γύρω μας για να γιορτάσει το γεγονός. Στα καφέ που είναι σπαρμένα στο μήκος του δρόμου χαμηλώνουν τα φώτα για να θαυμάσουν οι θαμώνες το εξαίσιο θέαμα… Το γεναριάτικο φεγγάρι. Ένα φεγγάρι αλλιώτικο. Τόσο μεγάλο. Τόσο χρωματιστό. Τόσο όμορφο. Τόσο ερωτικό…

Το φωτισμένο τοπίο έργο τέχνης! Πίνακας ζωγραφικής! Ρεαλιστικός και σουρεαλιστικός μαζί. Μπατίκ λάδι και ακουαρέλα. Γκούσταβ, Κουρμπέ, Μανέ, Ντεγκά αλλά και Νταλί και Πικάσο και … Όλοι μαζί. Σένα έργο μοναδικό… Στο ολόγιομο φεγγάρι του Γενάρη.

…την αναγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι….

Χρόνια είχε να συμβεί. Αν είχε δηλαδή συμβεί άλλη φορά. Να δηλώνουν οι «άρχοντες» μας ότι σχεδόν συμφωνήσαν σε όλα ? Να παταχτεί η διαφθορά. Να υπάρχει διαφάνεια. Να φωτιστούν οι «σκοτεινές» ημέρες του παρελθόντος μας. Να πέσουν προβολείς και να σβήσουν οι σκιές. Να μάθει ο λαός ποιοί και πως τον έκλεψαν. Ποιοί πως και γιατί τον κατάντησαν έτσι. Πένητα και υπόδουλο… Γιατί έτσι τον κατάντησαν και του στέρησαν το χαμόγελο και την ελπίδα…

Τα συμφώνησαν δηλαδή. Xρηματιστήριo, βατοπέδι , siemens, οικονομικά των κομμάτων… Όλα στο φως… Μακάρι ! Μακάρι να μεταλλαχτήκαμε ξαφνικά και όλα αυτά να είναι αλήθεια. Μακάρι να μπορούν οι διαχειριστές των κοινών μας να συνομιλούν πολιτισμένα. Να παίρνουν από κοινού αποφάσεις για το κοινό καλό. Να πρυτανεύει η πολιτική στη θέση της μικροπολιτικής. Όραμα τους να είναι το συμφέρον της πατρίδας και των πολιτών. Όχι η ρεμούλα το ξεπούλημα και ο ίδιος πλουτισμός. Ακόμα κι αν, «… την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι…» ας μας δείξουν ότι μπορούν… Διαφορετικά ας πάρουν αδιάβροχα και αντιασφυξιογόνους μάσκες και μπουκάλες οξυγόνου για να μη πνιγούν στο σάλιο που θα μαζευτεί γύρω τους σαν λίμνη από το φτύσιμο μας….

stage…

Το ακούσαμε κι αυτό. Σαν μέτρο σοσιαλιστικό ντε. Ως μέτρο αξιοκρατίας που πάει τα πράγματα μπροστά. Που είναι από τα πιο βαριά στο πρόγραμμα των 100 ημερών… Όλοι οι εργαζόμενοι με το (αισχρό) σύστημα των stage θα απολυθούν. Θα μείνουν δηλαδή στον δρόμο. Λες και με τα 500 ευρώ και την ανασφάλιστη εργασία δεν ήσαν στον δρόμο. Και μετά ? Το μετά το γνωρίζουμε πολύ καλά.Έχει ιστορία που έρχεται από τα βάθη του χθες. Θα διαλεχτούν τα «δικά μας» παιδιά και θα πιάσουν εργασία με… σύμβαση ορισμένου χρόνου… Δηλαδή από την μια ομηρία στην άλλη. Και τα άλλα τα παιδιά ? Αυτά δεν είναι ελληνόπουλα ? Αυτά δεν έχουν ανάγκες? Μικρές θα μου πείτε αφού τις κάλυπταν με 500 ψωροευρω…. Κάποιος που μπορεί να ανεχτεί και να ζήσει με το αστρονομικό ποσό των 400 – 500 ευρώ μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Αυτό μάλλον πρυτανεύει ως σοσιαλιστική σκέψη στη νέα εποχή. Θα απολυθούν πάνω από 10.000 σκληρά εργαζόμενα νέα παιδιά. 10.000 τουλάχιστον θέσεις εργασίας θα μείνουν κενές. Φανταστείτε τι μπάχαλο θα επακολουθήσει. Αλλά ποιος νοιάζεται ? Μήπως ο σοσια(υ)λισμός? Η Ελλάδα έχει εμπειρία στο να «τρώει» τα παιδιά της. Στην πρώτη ευκαιρία ανοίγει διάπλατα τα λαίμαργα σαγόνια της και τα καταβροχθίζει αχόρταγα ως να είναι εχθροίτης….

Ψυχή Βαθιά

Πόσο βαθιά πρέπει, αλήθεια,να είναι η ψυχή του ανθρώπου για ν΄ αντέξει τον παραλογισμό ενός εμφύλιου ?

Ψυχή Βαθιά. Μια ταινία από έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη. Η πιο ρεαλιστική ίσως προσέγγιση μιας εποχής που πήγε την Ελλάδα 50 τουλάχιστον χρόνια πίσω. Μια ταινία προσεγμένη. Αντικειμενική, όσο μπορεί να είναι για μια εποχή,που πότισε τα χώματα της πατρίδας με το αίμα αδελφών. Που η κακή μοίρα τους έταξε να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Που η προπαγάνδα των «ξένων» συμφερόντων τους πότισε με μίσος και τους δίχασε. Ένα διχασμό τόσο βαθύ που φθάνει να αγγίζει ακόμα και το σήμερα.Μια ταινία ένα ερώτημα. Καυτό. Αναπάντητο.Ποιος κέρδισε ?

Σίγουρα χάσαμε όλοι ! Και οι από «κει» και οι «αποδώ»… Και το πληρώσαμε πολύ ακριβά. Το πληρώνουμε ίσως ακόμα.

Η ταινία στέκεται με πολύ αξιοπρέπεια στις «λεπτές γραμμές». Δεν «ξύνει» πληγές. Το έντονο συναισθηματικό στοιχείο είναι διάχυτοκαι προβληματίζει θετικά. Οι καλογυρισμένες σκηνές και τα ηχητικά εφε συμβάλουν στη δημιουργία ενός αξιόλογου συνόλου που αξίζει να το δουν όλοι. Μην τη χασετε !

traler εδω

Καταιγιδα

Σύννεφα σκέπασαν τον ήλιο
Μαύρα ! Ανταριασμένα.
Σύννεφα καταιγίδας.
Ξέσπασε !

Αστραποβολητά.
Μαχαίρια δίκοπα ίσια στη σάρκα
Την πονεμένη,
Στην καρδιά.

Σύννεφα μαύρα πυκνά.
Βέλο χηρείας.
Καταιγίδα δακρύων
Πνιγμένοι ιβίσκοι

[Audio=http://www.fileden.com/files/2007/5/22/1102709/MUSIC/oneiro.mp3]

Κάθε μέρα ενα κλικ…

Με μόνο ένα σας κλικ μπορείτε να συμβάλετε ώστε να σωθει ενα παιδί, ενας ηλικιωμένος ή ένα ζώο..

Δοκιμάστε τε. Θα χρειαστείτε μόνο μερικά λεπτά. Μπορεί και να δουλεύει….