Η ιστορία του Ρομπέν των Δασών είναι γνωστή σε όλους μας. Ένας τιμωρός των «κακών» που είχε αναλάβει μόνος του ν΄ αποδίδει δικαιοσύνη και να προστατεύει τους αδύνατους…
Το έργο του αυτό στην εποχή μας, αλλά και παλιότερα, περιγράφεται με τον όρο «αυτοδικία» δηλαδή ως απόδοση δικαιοσύνης από κάποιον που δεν είναι θεσμοθετημένος (και δεν πληρώνεται γι’ αυτό), ώστε να νομιμοποιείται να την επιβάλλει. Και η αυτοδικία ως γνωστόν απαγορεύεται και αποτελεί από μόνη της ποινικό αδίκημα σοβαρό,ανεξάρτητα από το αν και πόσο δίκιο έχει ο «αυτοδικών».
Δηλαδή είτε οι «κακοί» ανήκουν στην κατηγορία των επαγγελματιών κλεφτών και λωποδυτών, είτε ακόμα και στην εκάστοτε εξουσία, δεν επιτρέπεται να τους τιμωρήσουμε μόνοι μας, αφού γι’ αυτό έχει προβλέψει ο «νομοθέτης» και έχει νόμιμους αντιπροσώπους του τους δικαστές για να κάνουν αυτή ακριβώς τη δουλειά ή μάλλον αυτό το λειτούργημα όπως θέλουμε να πιστεύουμε.
Και είναι αυτή η δουλειά δύσκολη, γιατί πάντα ελλοχεύει κίνδυνος να αδικήσεις εκείνον που … «αδικεί»…, Έτσι ο νομοθέτης φρόντισε να «μεροληπτήσει λίγο» πάντα υπέρ των «κακών»…
Η δικαστική εξουσία θα εκδικάσει την όποια προσφυγή μας σ αυτή, τουλάχιστον μετά από δύο χρόνια. Μα σε δύο χρόνια, ποιος ζει και ποιός πεθαίνει. Ποιός έχει το σθένος, την υπομονή και το χρήμα να πληρώνει για μια δίκη που θα αποδώσει αποτέλεσμα μετά από 700 μέρες;
Έτσι το τέλμα είναι αναμενόμενο. Και το τέλμα σημαίνει βάλτο. Και ο βάλτος σημαίνει βρώμα, πολλή βρώμα.
Η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, καλυπτόμενη πίσω απ’ την ατιμωρησία και τον «ωχαδερφισμό» μας δρα όπως τη βολεύει θεωρώντας ότι έχει μόνο δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις…
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από την καθημερινότητα. Καθημερινότητα δε, είναι το σύνολο των δράσεων και των αντιδράσεων, που έπρεπε ως πολίτες να ενεργούμε ώστε να αποδίδουμε στο κοινωνικό σύνολο,δηλαδή στο κράτος και εκείνο αντίστοιχα να μας ανταποδίδει τα αναγκαία για να ζούμε, όπως προοριστήκαμε να ζούμε από το Δημιουργό μας…Ασφαλείς ευτυχισμένοι χωρίς άγχος στρες βάρη…
Είναι όμως έτσι ? Όχι βέβαια! Σκεφτείτε μόνο το πιο απλό. Τη μάστιγα της καθημερινής ηχορύπανσης. Μα θα μου πείτε. Εδώ ο κόσμος χάνεται, εδώ έχουμε ρύπανση ατμοσφαιρική, που πάει να μας πνίξει, κινδυνεύουμε με οικονομικό κραχ και καταδίκη σε πιο βαθιά ακόμα φτώχειακι εσύ μιλάς για την ηχορύπανση. Κι όμως φίλοι μου, εάν βρεθείτε σ ένα δάσος που μόνο το φύσημα τ’ αγέρα ακούγεται τα κελαηδίσματα των πουλιών και ο ήχος του νερού στο παρακείμενο ρυάκι, τότε θα καταλάβετε. Η ηχορύπανση με τις μηχανές που επινόησε ο άνθρωπος για να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη, μας οδηγούν σιγά-σιγά στο φρενοκομείο. Χωρίς καν να γίνεται αντιληπτό ότι μια από τις αιτίες που στέλνει εκεί τους συνανθρώπους μας μπορεί να είναι και ο καταναγκασμός των αυτιών μας να παρακολουθούν, χωρίς τη θέληση τους φυσικά,τουςπάσης φύσης ηχητικούς ρύπους που ταράζουν τον ύπνο μας που ταράζουν τα νεύρα μας που μας ταράζουνγενικά…
Γιατί ποιος μπορεί να αποδείξει ότι ένας ύπνος, εν μέσω χαμού ήχων, παύει να είναι ύπνος και αθροιστικά οδηγεί τον άνθρωπο σε τρέλα;
Ενώ λοιπόν το δικαίωμα έστω στον ύπνο είναι εξ ορισμού αναφαίρετο,
·ο γείτονας προστατεύοντας τάχα το αυτοκίνητό του ή το σπίτι του, διαθέτει ένασυναγερμό που χτυπάει επειδή άφησε ένα παράθυρο ανοιχτό και μπήκε μια μύγα,
·ο νεαρός, με το μαλλί ως αρχαίο λανάρι, λες και τον χτύπησε ηλεκτρικό φορτίο μεγάλης ισχύος, αποφάσισε στις 12 το βράδυ να πάρει την προέκταση του κορμιού του, τη μηχανή του δηλαδή να κάνει μια βολτιτσα στο κορίτσι του που μένει πέντε η και δέκα γειτονίες πιο κάτω….Ότι η «σπορ» εξάτμιση της μηχανής του χαλά τον κόσμο ουδόλως τον απασχολεί… Ότι άνθρωποι μεροκαματιάρηδες θα χάσουν τον ύπνο τους και το πρωί θα πάνε κουρασμένοι στη δουλεία τους επίσης…
·ο τσιγγάνος αποφάσισε να διαλαλήσει το εμπόρευμά του, όχι βέβαια με το στόμααφού η τεχνολογία προχωράειαλλά μεισχυρά μεγάφωνα …
·ο ένοικος του διπλανού διαμερίσματος αποφασίζει να γιορτάσει τα γενέθλια των πέντε παιδιών του κάνοντας ένα πάρτι για το καθένα, που σταματάει τις πρωινές ώρες. Ε! μια φορά το χρόνο έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει μέχρι το πρωί. Έτσι σκέπτεται και δικαιώνει τον εαυτό του γιαυτό. Μόνο που δεν είναι μια φορά γιατί τα παιδιά δεν γεννήθηκαν την ίδια μέρα ….
Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με άπειρα παραδείγματα αφού οι πηγές που ηχορυπαινουν δεν έχουν τέλος στη «πολιτισμένη» κοινωνία μας…
Κανένας δεν ασχολείται φίλοι μου μ’ αυτό το θέμα. Είτε αστυνομικός είτε δικαστής είτε δήμαρχος είτε… Κανένας δεν έβαλε χέρι σε κανένα ενοχλούντα. Ούτε σε εκείνον, που στο όνομα της προστασίας της ιδιοκτησίας του σκοτώνει, με τον αλλαλαζοντα συναγερμό του αυτοκινήτου του, την ησυχία των άλλων. Μα φυσικά και υπάρχουν συστήματα συναγερμού αθόρυβα, που στέλνουν τα alarm τους εκεί που πρέπει, στον ιδιοκτήτη, στην αστυνομία κλπχωρίς κανένα να ενοχλούν. Και βέβαια τα εργοστάσια που έφτιαξαν τις μηχανές έβαλαν σιγαστήρες στην εξάτμιση ώστε να μην ενοχλούν 500 στρέμματα τόπο περνώντας. Και βέβαια υπάρχουν ώρες που λέγονται κοινής ησυχίας αλλά που κανένας δεν σέβεται…
ΠΟΙΟΣ αρμόδιος ασχολήθηκε ποτέ, αυτεπάγγελτα, με αυτή την καθημερινή ασυδοσίαΚανένας… Θαρρείς πως όλοι οι δικαστές οι αστυνομικοί και οι αρμόδιοι κατοικούν σε περιοχές ιδανικές. Χωρίς τέτοια φαινόμενα.
Γιατί σε καμιά χώρα της Ε.Ε. δεν συμβαίνουν τα ίδια;
Γιατί φαίνεται πως εκεί κάποιοι νοιάζονται. Ενώ εδώ ?Γι’ αυτό λέμε ότι προκύπτει η ανάγκη για έναν Ρομπέν, όχι των δασών αλλά…των πόλεων.Ένα νέο Ζορό που θα χτυπάει το αίτιο και θα είναι άγνωστος. Έτσι όμως οδηγούμαστε αυτοδικία. Και αυτό απαγορεύεται.
Ενώ επιτρέπονται τα Βατοπαιδια, ο παράνομος πλουτισμός ημετέρων η καταπάτηση θεσμών και νόμων από επιτήδειους κλπ
Ενώ επιτρέπεται να γίνονται πλουσιότεροι οι πλούσιοι και φτωχότεροι οι φτωχοί.
Ενώ επιτρέπεται η ανισονομία, ανάλογα με το ποιος είσαι.
Ενώ επιτρέπεται κάποιοι να χρωστάνε εκατομμύρια εύρο αλλά δεν επιτρέπεται εσύ να χρωστάς 2000 …
Η κοινωνία έχει ανάγκη από κανόνες που τους σέβονται όλοι. Έχει ανάγκη από μέριμνα κρατική για να νοιώθει ασφαλής. Έχει ανάγκη από χαρά και γέλιο που είναι τα υπέρτατα συστατικά της δημιουργίας…
Μια ελληνική επιγραφή! 
ΥΓ. Μου το έστειλαν, το βρήκα διασκεδαστικό αλλά και “καυστικό” και το αναρτώ….
